Proverbs 20

cebuano-2011

1Ang bino tigbugalbugal, ang isog nga ilimnon tighimo ug kasamok, ug si bisan kinsa nga mahisalaag tungod niini dili maalamon.

2Ang makalilisang nga kapungot sa usa ka hari sama sa pagngulob sa usa ka liyon; siya nga naghagit kaniya sa pagkasuko mawad-an sa iyang kinabuhi.

3Kadungganan alang sa usa ka tawo ang paglikay gikan sa pakigbingkil, apan ang tanang buangbuang makig-away.

4Ang tapolan dili modaro panahon sa tingtugnaw; magpangita siya panahon sa ting-ani ug walay makuha.

5Ang katuyoan diha sa kasingkasing sa tawo sama sa lawom nga tubig, apan ang usa ka tawo nga may pagpanabot magkuha niini.

6Daghang mga tawo magpahayag sa iyang kaugalingong pagkamaunongon, apan kinsay makakaplag ug usa ka matinumanon nga tawo?

7Ang usa ka tawong matarong nga maglakaw diha sa iyang kaligdong— bulahan ang iyang mga anak sunod kaniya!

8Ang usa ka hari nga maglingkod sa trono sa paghukom mag-ayag sa tanang daotan pinaagi sa iyang mga mata.

9Kinsay makaingon, “Akong gihimo ang akong kasingkasing nga hinlo; ako putli gikan sa akong sala”?

10Ang sukwahi nga mga timbangan ug sukwahi nga mga sukdanan managsama nga dulumtanan sa Ginoo.

11Bisan ang usa ka bata magpaila sa iyang kaugalingon pinaagi sa iyang mga buhat, kon ang iyang gibuhat putli ba ug matarong.

12Ang dalungggan nga namati ug ang mata nga nagtan-aw, ang Ginoo maoy nagbuhat niining duha.

13Ayaw higugmaa ang pagkatulog, kay tingali unya ug ikaw modangat sa pagkakabos; bukha ang imong mga mata ug ikaw makaangkon ug daghang pagkaon.

14“Dili kini maayo, dili kini maayo,” moingon ang mamalit, apan sa dihang molakaw na siya, siya manghambog.

15Adunay bulawan ug daghang mga mahalong bato; apan ang mga ngabil sa kahibalo maoy usa ka bililhong alahas.

16Kuhaa ang iyang bisti human siya makahatag ug garantiya alang sa usa ka langyaw; papanumpaa siya sa dihang maghatag siya ug garantiya alang sa mga langyaw.

17Ang pan nga madawat pinaagi sa limbong tam-is alang sa usa ka tawo, apan human niana, ang iyang baba mapuno sa gagmayng bato.

18Ang mga laraw mahimo pinaagi sa pagtambag; pinaagi sa maalamong pagmando ikaw makiggubat.

19Siya nga maglibotlibot sa pagpanglibak nagbutyag sa mga tinagoan; busa ayaw pagpakigkauban niadtong magsulti ug binuang.

20Kon ang usa ka tawo magtunglo sa iyang amahan o sa iyang inahan, ang iyang suga palongon diha sa hingpit nga kangitngit.

21Ang usa ka panulundon nga nakuha sa dinalidali, dili mapanalanginan sa kataposan.

22Ayaw pag-ingon, “Ako mobalos sa doatan”; hulata ang Ginoo, ug siya motabang kanimo.

23Ang sukwahi nga timbangan dulumtanan sa Ginoo, ug ang mga limbongan nga sukdanan dili maayo.

24Ang mga lakang sa usa ka tawo gimando sa Ginoo; unsaon man sa tawo pagsabot sa iyang dalan?

25Usa ka lit-ag alang sa usa ka tawo ang pag-ingon sa hinanali, “Balaan kini,” ug maghunahuna lamang human mahimo ang iyang mga panaad.

26Ang usa ka hari nga maalamon mag-ayag sa daotan, ug magpaligid sa ligid ibabaw kanila.

27Ang espiritu sa tawo mao ang lampara sa Ginoo, nagsusi sa tanan niyang kinasulorang bahin.

28Ang pagkamaunongon ug pagkamatinumanon magpatunhay sa hari, ug ang iyang trono gilig-on tungod sa pagkamatarong.

29Ang himaya sa mga batan-ong lalaki mao ang ilang kusog, apan ang katahom sa mga tigulang mao ang ilang ubanon nga ulo.

30Ang mga hapak nga makasamad makahinlo sa daotan; ang mga pagbunal makahinlo sa mga kinasulorang bahin.

← Chapter 19 Chapter 21 →