Proverbs 1

cebuano-2011

1Ang mga panultihon ni Solomon nga anak ni David, hari sa Israel:

2Aron ang mga tawo makahibalo sa kaalam ug pahimangno, makasabot sa mga pulong sa pagpanabot,

3makadawat ug pahimangno diha sa pagkamaalamon, sa pagkamatarong, sa hustisya ug sa kaangayan;

4aron ang pagkamaalamon ikahatag ngadto sa mga yano, ang kahibalo ug maayong paghukom ngadto sa mga batan-on—

5ang tawo nga maalamon mamati usab ug magdugang sa kinaadman, ug ang tawo nga may panabot makabaton sa maayong mga tambag,

6sa pagsabot sa usa ka panultihon ug sa usa ka pulong nga salabtonon, sa mga pulong sa mga maalamon ug sa ilang mga tigmo.

7Ang pagkahadlok sa Ginoo maoy sinugdan sa kahibalo; ang mga buangbuang nagtamay sa kaalam ug pahimangno.

8Anak ko, pamatia ang pahimangno sa imong amahan, ug ayaw isalikway ang gitudlo sa imong inahan;

9kay kini usa ka purongpurong nga bulak alang sa imong ulo ug mga kuwentas alang sa imong liog.

10Anak ko, kon ang mga makasasala magtintal kanimo, ayaw pag-uyon kanila.

11Kon sila moingon, “Uban kanamo, mangatang kita aron sa pag-ula ug dugo, atong patyon sa walay kukaluoy ang walay sala;

12sama sa Sheol, lamyon nato sila nga buhi ug tibuok, sama niadtong nanganaog ngadto sa Gahong;

13atong pangitaon ang tanang bililhong butang; atong pun-on ang atong mga balay sa mga inilog;

14itugyan ang inyong kapalaran uban kanamo, usahon nato ang atong sudlanan sa salapi”—

15anak ko, ayaw paglakaw sa dalan uban kanila, isibog ang imong tiil gikan sa ilang agianan;

16kay ang ilang mga tiil nagdagan padulong sa kadaotan ug sila nagdali aron sa pag-ula ug dugo.

17Kay kawang lamang ang pagladlad ug pukot diha sa panan-aw sa bisan unsang langgam;

18apan kining mga tawhana nangatang sa ilang kaugalingong dugo; sila nangatang sa ilang kaugalingong kinabuhi.

19Ingon niini ang mga pamaagi sa tanan nga hakog sa ganansiya; kini nagkuha sa kinabuhi sa mga tag-iya niini.

20Ang kaalam kusog nga nagsinggit diha sa kadalanan; nagpatugbaw kini sa iyang tingog diha sa mga taboan;

21sa ibabaw sa mga paril siya nagsinggit; sa agianan sa mga ganghaan sa siyudad siya nagsulti:

22“Hangtod kanus-a ba, kamo nga mga yano, mahigugma sa pagkayano? Hangtod kanus-a ba ang mga mayubiton mahimuot sa ilang pagyubit ug ang mga buangbuang magdumot sa kahibalo?

23Tagda ang akong pagbadlong; tan-awa, ibubo nako ang akong espiritu kaninyo; akong ipahibalo ang akong mga pulong nganha kaninyo.

24Tungod kay ako nagtawag, ug kamo nagdumili, akong gituy-od ang akong kamot ug walay usa nga nagtagad,

25ug gisalikway ninyo ang tanan nakong tambag ug dili buot sa akong pagbadlong,

26ako usab mokatawa sa inyong katalagman; ako magtamay sa diha nga aboton kamo ug kalisang,

27sa diha nga ang kalisang moabot kaninyo sama sa usa ka bagyo, ug ang inyong kadaot moabot sama sa usa ka alimpulos, sa diha nga ang kalisdanan ug kaguol modangat kaninyo.

28Unya sila magsangpit kanako, apan dili ako motubag; sila mangita pag-ayo kanako, apan dili makakita kanako.

29Tungod kay sila nagdumot sa kaalam, ug wala magpili sa pagkahadlok sa Ginoo,

30dili buot sa akong tambag, ug nagtamay sa tanan nakong pagbadlong,

31busa sila magkaon sa bunga sa ilang pamaagi ug matagbaw sa ilang kaugalingong mga laraw.

32Kay ang pagbiya sa mga yano magpatay kanila, ug ang pagpatuyang sa mga buang maglaglag kanila;

33apan siya nga mamati kanako magpuyo sa kasigurohan ug maanaa sa kasayon, walay kahadlok sa daotan.”