Proverbs 14

albanian-2018

1Gruaja e urtë e lartëson shtëpinë, e marra e shemb me duart e veta.

2Kush shkon udhës së drejtë, druan Zotin, kush e shmang udhën e Zotit, e nënçmon.

3Në gojën e të marrit mbin thupra e mendjemadhësisë, por të urtët do të shpëtohen prej fjalëve të veta.

4Grazhdi pa qe mbetet i zbrazur, falë fuqisë së një kau, gëlojnë të korrat.

5Dëshmitari besnik nuk rren, dëshmitari i rremë nxjerr veç gënjeshtra.

6Përqeshësi e kërkon urtinë, por s'e gjen; të mençurit i vjen lehtë dija.

7Hiqju të marrit, se nuk do të nxësh fjalët e dijes.

8I mprehti e shqyrton me urti sjelljen e vet, të marrët i pështjellon marrëzia.

9Të marrët tallen me mëkatin, por të drejtët gjejnë hir.

10Veç zemra e njeh hidhërimin e vet, e gëzimin e saj s'e ndan dot i huaji.

11Shtëpia e të paudhëve do të rrënohet, por streha e të drejtëve do të lulëzojë.

12Dikujt mund t'i duket e drejtë një rrugë, por ja që sos shtigjeve të vdekjes.

13Zemra dhemb edhe në gaz e gëzimi mund të kthehet në vaj.

14Dredharaku do të ngopet me sjelljet e veta, njeriu i mirë edhe më shumë.

15Thjeshtaku beson gjithçka, ndërsa i përkori e di ku e hedh hapin.

16I urti e njeh frikën, ndaj i ikën së keqes, ndërsa i marri është i cekët e ngulakëmbës.

17Njeriu idhnak bën marrëzira, njeriu dinak është i urryer.

18Thjeshtakët trashëgojnë marrëzinë, ndërsa të mprehtët kurorëzohen me dije.

19Të këqijtë përkulen para njerëzve të mirë e të paudhët te portat e të drejtëve.

20Të varfrin e urren edhe fqinji i vet, por të shumtë janë ata që e duan të pasurin.

21Kush e përçmon të afërtin, mëkaton, por lum kush përkrah skamnorët.

22A nuk birren ata që veprojnë keq? Mirësi e besnikëri për ata që veprojnë mirë!

23Çdo mund e sjell një dobi, ndërsa fjalët e shumta janë varfëri.

24Të urtët kanë për kurorë pasurinë, por të marrët shkojnë nga marrëzia në marrëzi.

25Dëshmitari i vërtetë shpëton jetë, por kush gënjen përhap mashtrim.

26Në drojën e Zotit mbështetja është e fortë, ajo është strehim për bijtë e tij.

27Droja e Zotit është burim jete, të largon nga leqet e vdekjes.

28Një popull i madh është lavdia e mbretit, ndërsa një princ pa popull është i rrënuar.

29Kush nuk zemërohet shpejt, është plot mend, një shpirt i ngutur nxjerr në pah marrëzinë.

30Mendja e shëndoshë e gjallëron trupin, kurse smira bren eshtrat.

31Kush nëpërkëmb të vobektin, fyen krijuesin e tij, por kush përkrah nevojtarin, e nderon.

32I paudhi rrëzohet prej paudhësisë së vet, për të drejtin edhe vdekja është strehë.

33Urtia prehet në zemrën e të mençurit, por shfaqet edhe mes të marrëve.

34Drejtësia e lartëson një komb, mëkati është turpi i popujve.

35Mbreti e përkrah shërbëtorin e mbarë, por zemërohet me turpëruesin.

← Chapter 13 Chapter 15 →