Genesis 8

albanian-2018

1Perëndia u kujtua për Noeun e të gjitha kafshët e egra dhe bagëtitë që ishin me të në arkë. Ai dërgoi një erë mbi tokë e ujërat u ulën.

2Burimet e humnerës dhe kanatet e qiellit u mbyllën. Shiu nga qielli pushoi.

3Ujërat sa vinin e tërhiqeshin nga toka dhe pas njëqind e pesëdhjetë ditësh u pakësuan.

4Në ditën e shtatëmbëdhjetë të muajit të shtatë arka u ndal mbi malet e Araratit.

5Ujërat vazhduan të pakësoheshin deri në muajin e dhjetë. Në ditën e parë të muajit të dhjetë u dukën majat e maleve.

6Pasi kaluan dyzet ditë, Noeu hapi dritaren e arkës që kishte bërë

7dhe lëshoi një korb që shkonte e vinte derisa u thanë ujërat mbi tokë.

8Pastaj lëshoi një pëllumb për të parë nëse ujërat ishin ulur nga faqja e dheut.

9Por pëllumbi nuk gjeti ku të vinte këmbën e u kthye tek ai në arkë, sepse ujërat mbulonin tërë faqen e tokës. Kështu Noeu zgjati dorën, e kapi dhe e futi në arkë.

10Pasi priti shtatë ditë të tjera, e lëshoi përsëri pëllumbin nga arka.

11Pëllumbi erdhi tek ai në mbrëmje, dhe ja, në sqep mbante një gjethe ulliri të sapokëputur. Noeu e kuptoi që ujërat ishin tërhequr nga toka.

12Pastaj priti edhe shtatë ditë të tjera. E lëshoi edhe një herë pëllumbin dhe ky nuk u kthye më.

13Në ditën e parë të muajit të parë të vitit gjashtëqind e një, ujërat u thanë nga toka dhe Noeu hoqi mbulesën e arkës. Vështroi dhe, ja, faqja e tokës ishte tharë.

14Në ditën e njëzet e shtatë të muajit të dytë toka u tha.

15Atëherë Perëndia i tha Noeut:

16«Dil nga arka, ti bashkë me gruan tënde, me bijtë e tu e me gratë e bijve të tu.

17Të gjitha kafshët e çdo lloji që janë me ty, shpendët, bagëtitë e çdo zvarranik që zvarritet mbi tokë, nxirri që të mbushin tokën, të shtohen e të shumohen mbi tokë».

18Kështu, Noeu doli bashkë me të bijtë, të shoqen e gratë e bijve të tij.

19Tërë kafshët, zvarranikët e shpendët, gjithçka që lëviz mbi tokë, dolën nga arka sipas specieve të tyre.

20Pastaj Noeu i ngriti një altar Zotit e mbi të i kushtoi një fli shkrumbimi nga çdo kafshë e shpend i pastër.

21Zoti ndjeu erën e këndshme e tha në zemrën e vet: «Nuk do ta mallkoj më tokën për shkak të njeriut, sepse synimet e zemrës së tij janë të liga që në moshë të re. Dhe as nuk do t'i godas më gjallesat, siç bëra.

22Sa të jetë toka, të mbjellat e të korrat, i ftohti e i nxehti, vera e dimri, dita e nata, nuk do të marrin fund».

← Chapter 7 Chapter 9 →