Job 24

albanian-2018

1«Pse i gjithëpushtetshmi nuk e caktoi një kohë dhe ata që e njohin ditët e tij s'i shohin?

2Të paudhët lëvizin kufijtë, rrëmbejnë tufat e i kullotin.

3Jetimëve ua marrin gomarin, të vesë kaun i marrin peng.

4Dëbojnë nga udha nevojtarët e skamnorët e dheut bashkë fshihen prej tyre.

5Ja, si gomarët e egër në shkretëtirë për punë dalin e kërkojnë ushqim dhe djerrina ushqim u jep për fëmijë.

6Ndër ara ushqim mbledhin, ia vjelin të paudhit vreshtin.

7Cullak e kalojnë natën, pa u veshur, e në të ftohtë mbulojë nuk kanë.

8I lag shiu i malit e shkëmbit i qepen për strehim.

9Të paudhët nga mëkimi ndajnë jetimët e gjënë e skamnorit peng e marrin.

10Pa petka ecin zhveshur e të uritur duajt mbartin.

11Në zagna vajin e shtrydhin, shtrydhin rrush, por të etur mbeten.

12Rënkojnë nga qyteti të sëmurët për vdekje, të plagosurit çirren e kërkojnë ndihmë, por Perëndia nuk i dëgjon këto përçartje.

13Ata nuk e durojnë dritën, s'i njohin rrugët e saj, shtigjet e saj nuk i ndjekin.

14Me dritë ngrihet vrasësi, skamnorin vret e mjeranin e, kur bie nata, është porsi kusar.

15Syri i kurorëshkelësit përgjon në mugëtirë, thotë: “Askush s'më sheh” dhe mbulon fytyrën.

16Në errësirë shtëpitë dhunon, por ditën brenda mbyllet, pa e njohur dritën.

17Për të gjithë ata mëngjesi është terrinë e tmerret e saj mirë ata i njohin.

18Pa ujë ata ngelin, nëmur është toka e tyre e vreshtat askush s'ua sheh.

19Siç thajnë ujin e borës thatësira e vapa, ashtu mëkatarin skëterra e përpin.

20I harron barku i nënës, por i shijojnë krimbat. Nuk lënë pas kujtim, se ligësia këputet, siç këputet pema.

21Ngacmojnë gruan beronjë e të vesë s'ia bëjnë të mirën.

22Por Perëndia të fortët me forcë i mban, ringrihen kur s'kanë më shpresë për jetë.

23U jep siguri e ata kanë mbështetje, sytë hapur i mban mbi udhën e tyre.

24Lartohen një grimë e pastaj s'janë më, fundosen e vyshken si të gjithë, porsi kokrra e grurit thahen.

25Nëse s'është kështu, kush më përgënjeshtron e fjalën poshtë ma hedh?».

← Chapter 23 Chapter 25 →