Isaiah 44

Cebuano RCPV 1999 (Ang Bag-ong Maayong Balita Biblia)

1Ang Dios miingon, “Pamati, O Jacob, akong alagad, Israel nga akong pinili!

2Ako ang Ginoo nga maoy nagbuhat ug naghulma kanimo diha sa tiyan sa imong inahan. Tabangan ko ikaw, busa ayaw kahadlok, O Israel, katawhan nga akong pinili ug hinigugma.

3“Paulanan ko ang nag-uga nga yuta ug patunghaon ang mga sapa diha sa diserto. Ibubo ko ang akong espiritu diha sa imong mga kaliwat, ug ang akong panalangin diha sa imong mga anak.

4Manubo sila sama sa sagbot taliwala sa tubig, sama sa mga tambo daplin sa kasapaan.

5“Ang matag usa mag-iyahay pag-ingon, ‘Ako iya sa Ginoo,’ ug moapil sa pundok sa kaliwat ni Jacob; isulat nila ang ngalan sa Ginoo diha sa ilang bukton, ug mag-isip sa ilang kaugalingon nga sakop sa katawhan sa Dios.”

6Mao kini ang giingon sa Ginoo, ang hari ug manunubos sa Israel, ang Ginoo nga Labing Gamhanan, “Ako mao ang sinugdan ug ang kataposan; gawas kanako wala nay laing dios.

7Kinsay sama kanako? Ipasangyaw niya kini ug ipasulti sa akong atubangan. Kinsa may nakatagna sukad sa karaang panahon sa mga butang nga umaabot?

8Ayaw kalisang ug ayaw kahadlok! Dili ba sukad pa kaniadto gisulti ko man kaninyo ang mahitabo? Kamo ang akong mga saksi! Kay walay laing Dios gawas kanako ug walay laing dakong Bato gawas kanako.”

9Walay pulos ang tanan nga naghimo ug mga diosdios ug walay hinungdan ang mga diosdios nga ilang gipakabililhon. Kadtong mga nagsimba niini mga buta. Wala sila masayod busa maulawan sila.

10Siya nga naghimog usa ka diosdios o larawan walay kapuslanan!

11Tan-awa, ang tanan nga nagsimba niini maulawan. Ang naghimo niini tawo lamang. Patigoma sila ug pabaroga atubangan sa hukmanan ug mangalisang sila ug maulawan.

12Ang panday maghimog wasay diha sa baga. Masuhon niya kini sa kusgan niyang bukton samtang nagbaga pa. Kon gutomon na siya, maluya siya ug kon walay tubig nga mainom niya, kuyapan siya.

13Ang panday magkotay ug pitik ug badlisan niya ang kahoy ginamit ang lapis. Sepilyahan niya kini ug badlisan. Pormahon niya kini ngadto sa dagway ug katahom sa usa ka tawo aron ibutang sa usa ka balay.

14Mamutol siyag mga sidro o magpili ug kahoyng tugas o ensina gikan sa mga kahoy sa kalasangan o dili ba hinuon magtanom siyag sidro ug patubuon kini sa ulan.

15Unya gamiton kini sa tawo ingon nga sugnod. Kuhaon niya ang usa ka bahin niini aron mainitan siya ug aron maglutog pan. Maghimo usab siyag usa ka dios gikan niini ug simbahon niya kini. Himoon niya kini nga usa ka larawan nga kinulit ug moluhod siya sa atubangan niini.

16Isugnod niya sa kalayo ang katunga niini ug magsugba siya diha sa baga niini ug kan-on niya ang iyang sinugba ug mabusog siya. Magpainit usab siya ug moingon, “Maayo kay nainitan ako.”

17Ang sobra niini himoon niyang usa ka diosdios, iyang dios. Moluhod siya ug mosimba niini. Mag-ampo siya niini ug moingon, “Luwasa ako kay ikaw may akong dios.”

18Kining mga tawhana wala masayod ug wala makasabot kay gipiyong nila ang ilang mga mata aron dili sila makakita ug gitak-opan ang ilang mga hunahuna aron dili sila makasabot.

19Walay usa kanila nga namalandong ug walay usa nga nakahibalo o nakasabot aron unta pag-ingon, “Gisugnod ko sa kalayo ang katunga niini ug nagluto usab akog pan ug nagsugbag karne sa baga niini ug gikaon ko kini. Unya gihimo ko na hinuong diosdios ang nahisalin niini ug gisimba ang usa ka pirasong kahoy!”

20Sama ra nga nagkaon siyag abo. Gipasalaag siya sa kaugalingon niyang hunahuna ug dili siya makalingkawas o makaingon, “Walay bili kining ania sa tuo kong kamot.”

21Ang Ginoo miingon, “Hinumdomi kining mga butanga, O Israel, kay ikaw akong alagad; giumol ko ikaw aron mag-alagad kanako; dili ko gayod ikaw kalimtan.

22Giwagtang ko na ang imong mga sala sama sa usa ka panganod, ug ang imong kalapasan sama sa gabon; balik kanako kay gitubos ko na ikaw.”

23Pag-awit, O kalangitan, kay gihimo kini sa Ginoo; singgit, kahiladman sa kalibotan; Panag-awit kamo kabukiran, kalasangan ug kakahoyan, kay giluwas sa Ginoo si Jacob ug gipadayag niya ang iyang himaya diha sa Israel!

24Mao kini ang giingon sa Ginoo nga imong manunubos nga maoy nag-umol kanimo didto pa sa tiyan, “Ako mao ang Ginoo nga maoy naghimo sa tanang butang, maoy naghikyad sa kalangitan ug nagbuhat sa yuta— ako ang naghimo niining tanan.

25Ako ang nagpakyas sa mga tagnatagna sa mga bakakong propeta, ug naghimong kataw-anan sa mini nga mga mananagna; gilintuwad ko ang mga gisulti sa mga maalamon, ug gihimo kong walay kapuslanan ang ilang kahibalo.

26Ako ang naghimo nga mahitabo gayod ang gisulti ko pinaagi sa akong alagad, ug ang plano nga gipadayag ko pinaagi sa akong mga sinugo. Bahin sa Jerusalem, ako nag-ingon, ‘May mopuyo diha kaniya,’ ug sa mga siyudad sa Juda, ‘Tukoron sila pag-usab,’ ug patindogon ko ang mga nagun-ob.

27Sultihan nako ang kahiladman, ‘Hubas!’ ug mohubas ang katubigan.

28Bahin kang Ciro, moingon ako, ‘Ikaw maoy magmando sa akong katawhan; tumana ang tanan kong tuyo; tukora pag-usab ang Jerusalem ug ipahimutang ang mga patukoranan sa Templo.’”

← Chapter 43 Chapter 45 →