Proverbs 15

cebuano-apsd

1Ang malumanay nga tubag makahupay sa kasuko, apan ang singhag makapaalsa sa dugo.

2Ang mga pulong sa maalamon nga tawo makahatag ug kaalam, apan puro lang kabuang ang mogawas sa baba sa tawong buang-buang.

3Makita sa Ginoo ang tanan, bisan asang dapita. Nagtan-aw siya sa mga binuhatan sa mga daotan ug sa mga matarong.

4Ang malumo nga mga pulong makaayo sa kinabuhi sa tawo, apan ang sakit nga mga pulong makapasakit sa dughan.

5Ang buang-buang nga tawo dili manumbaling kon badlongon sa iyang amahan ang iyang pamatasan, apan ang maalamon mopatuo.

6Modaghan ang bahandi sa mga matarong, apan ang iya sa mga daotan mahanaw.

7Imantala sa mga maalamon ang kaalam; dili kini mahimo sa mga buang-buang.

8Ngil-aran ang Ginoo sa halad sa mga daotan, apan gikalipay niya ang pag-ampo sa mga matarong.

9Ngil-aran ang Ginoo sa paggawi sa tawong daotan, apan ginahigugma niya ang tawong nagtinguha sa paghimog matarong.

10Ang pagtul-id sa pamatasan isipon nga daotan sa tawo nga mitipas sa hustong dalan. Ang tawo nga dili gusto badlongon mamatay.

11Kon nahibalo ang Ginoo kon unsay nangahitabo sa dapit sa mga patay, mas labaw pa siyang nahibalo kon unsay anaa sa kasing-kasing sa tawo.

12Ang tawong bugal-bugalon dili gustong badlongon; dili siya magpatambag sa mga maalamon.

13Kon malipayon ang tawo, mapahiyomon siya, apan kon anaa siya sa kasubo, maminghoy ang iyang nawong.

14Ang tawo nga adunay pagsabot gusto gayod nga makakat-on, apan ang tawong buang-buang mas gusto pa gayod ug kabuang.

15Pait ang kinabuhi sa mga kabos, apan kon kontento lang sila, magmalipayon sila sa kanunay.

16Mas maayo pa ang kabos nga adunay pagtahod sa Ginoo kaysa adunahan nga puno sa kagubot ang kinabuhi.

17Mas maayo pang magsud-an lang ug utan nga adunay paghigugmaay kaysa magsud-an ug karne nga adunay pagdinumtanay.

18Ang pagkamainiton ug ulo makasugod ug kasamok, apan ang pagkamapailubon makapaundang sa panag-away.

19Kon tapolan ka mahimong lisod ang imong kinabuhi, apan kon magkugi ka maharuhay imong kinabuhi.

20Ang maalamon nga anak naghatag ug kalipay sa iyang ginikanan. Buang-buang ang anak nga nagpakadaotan sa iyang ginikanan.

21Ang tawo nga walay pagsabot malipay sa mga binuang, apan ang tawong adunay pagsabot nagkinabuhi nga matarong.

22Kon dili ka maminaw ug tambag kabahin sa imong mga plano, dili ka molampos, apan kon maminaw kag daghang tambag molampos gayod kini.

23Malipay ang tawo kon makahatag siya sa tukma nga tubag. Samot na gayod kaanindot kon makahatag siya sa tukmang tubag sa tukmang higayon.

24Nagsubay ang maalamon nga tawo sa dalan paingon sa kinabuhi aron malikayan niya ang kamatayon.

25Gub-on sa Ginoo ang balay sa mga mapahitas-on, apan panalipdan niya ang mga yuta sa mga biyuda.

26Ngil-aran ang Ginoo sa gihuna-huna sa mga daotan, apan kalipay niya ang mga gihuna-huna sa mga hinlo ug kasing-kasing.

27Ang tawo nga gaangkon ug bahandi sa daotang paagi nagdala ug kalisod sa iyang panimalay. Ang tawo nga dili modawat ug suborno padayon nga magkinabuhi.

28Ang matarong nga tawo maghuna-huna una sa dili pa siya mosulti, apan ang daotan magpataka lag sulti.

29Layo ang Ginoo sa mga daotan, apan mamati siya sa mga pag-ampo sa mga matarong.

30Makahatag ug kalipay ang mapahiyomon nga panagway, ug makapabaskog ang maayong balita.

31Ang maminaw ug pagbadlong nga makahatag kaayohan sa kinabuhi mahimong maalamon.

32Peligro ang tawo nga dili mamatig pagbadlong nga motul-id sa iyang pamatasan, apan kon iya kining tuohan, makaangkon siyag pagsabot.

33Ang pagtahod sa Ginoo magtudlo sa tawo nga magmaalamon, ug ang pagpaubos makahatag kaniyag dungog.

← Chapter 14 Chapter 16 →