Jeremiah 4

cebuano-2011

1“Kon ikaw mobalik, O Israel, nag-ingon ang Ginoo, mobalik ikaw kanako. Kon kuhaon nimo ang imong mga dulumtanan gikan sa akong atubangan ug dili magduhaduha,

2ug kon ikaw manumpa, ‘Ingon nga ang Ginoo buhi,’ diha sa kamatuoran, sa hustisya ug sa pagkamatarong, ang mga nasod magpanalangin sa ilang kaugalingon diha kaniya, ug diha kaniya sila magpasidungog.”

3Kay mao kini ang gisulti sa Ginoo ngadto sa mga tawo sa Juda ug sa mga nagpuyo sa Jerusalem: “Bungkaga ang inyong yuta nga dinaro, ug ayaw pagpugas diha sa katunokan.

4Bag-oha ang inyong kaugalingon alang sa Ginoo, ug putlia ang inyong mga kasingkasing, O mga tawo sa Juda ug mga nagpuyo sa Jerusalem; kay tingali unya ug mogula ang akong kapungot sama sa kalayo ug mosunog nga walay makapalong niini, tungod sa kadaotan sa inyong mga binuhatan.”

5Ipahayag ninyo sa Juda, ug isangyaw sa Jerusalem, ug ingna sila, “Patingoga ang mga trumpeta diha sa yuta; singgit ug kusog ug pag-ingon, ‘Pagtigom kamo, ug paadtoa kami sa mga kinutaan nga mga siyudad!’

6Pag-isa ug bandila paatubang sa Zion, palayo aron maluwas, ayaw pagpabilin, kay gikan sa amihanan magpadala ako ug kadaotan ug usa ka dakong kalaglagan.

7Usa ka liyon migawas gikan sa iyang tagoanan, usa ka tiglaglag sa kanasoran nangandam na; siya migula gikan sa iyang dapit aron sa paglaglag sa imong yuta; ang imong mga siyudad mangagun-ob ug wala nay magpuyo.

8Busa pagsul-ob kamo ug sako, pagbangutan kamo ug pagminatay kay ang bangis nga kasuko sa Ginoo wala mobiya kanato.”

9“Nianang adlawa, nag-ingon ang Ginoo, ang kaisog magpakyas sa hari ug sa mga pangulo; ang mga pari mangalisang ug ang mga propeta makugang.”

10Unya ako miingon, “Ah, Ginoong Dios, sa pagkatinuod gilimbongan gayod nimo kining katawhan ug ang Jerusalem, nga nag-ingon, ‘Kini magmaayo alang kaninyo,’ apan diay ang espada milagbas ngadto sa ila gayong kinabuhi.”

11Nianang panahona kini isulti ngadto niining katawhan ug sa Jerusalem, “Ang usa ka init nga hangin gikan sa mga hawan nga kabungtoran didto sa kamingawan ngadto sa anak nga babaye sa akong katawhan, dili alang sa pagtahop o pagpanghinlo,

12usa ka hangin nga hilabihan ka kusog alang niini moabot alang kanako. Karon ako mao ang nagsulti sa paghukom batok kanila.”

13Tan-awa, siya moanhi sama sa mga panganod, ang iyang mga karwahi sama sa alimpulos; ang iyang mga kabayo tulin pa kay sa mga agila— alaot kita, kay kita nangalaglag!

14O Jerusalem, hugasi ang imong kasingkasing gikan sa kadaotan, aron ikaw maluwas. Hangtod kanus-a ba nga ang imong daotan nga hunahuna magpuyo diha kanimo?

15Kay may usa ka tingog nga nagpahayag gikan sa Dan ug nagsangyaw ug kadaotan gikan sa Bungtod sa Efraim.

16Pasidan-i ang kanasoran nga siya umaabot; ipahibalo ngadto sa Jerusalem, “Mga kasundalohan misulong gikan sa layo nga kayutaan; sila nagsinggit batok sa mga siyudad sa Juda.

17Sama sa mga tigbantay sa usa ka uma sila makigbatok libot kaniya, tungod kay siya misupil kanako, nag-ingon ang Ginoo.

18Ang imong mga pamaagi ug ang imong mga binuhatan nagdala niini nganha kanimo. Mao kini ang imong kaalaotan, ug pait kini; miabot kini sa imo gayong kasingkasing.”

19Ang akong kaguol, ang akong kaguol! Naglimbaglimbag ako sa kasakit! Daw mapikas ang akong kasingkasing! Ang akong kasingkasing gikulbaan pag-ayo; dili ako makahimo sa paghilom; kay akong nadungog ang tingog sa trumpeta, ang pasidaan alang sa gubat.

20Ang katalagman nagsunod sa katalagman, ang tibuok nga yuta nalaglag. Sa kalit ang akong mga tolda nangalumpag, ang akong mga tabil sa usa lamang ka pagpamilok.

21Hangtod kanus-a ba nga akong makita ang bandila, ug mabati ang tingog sa trumpeta?

22“Kay ang akong katawhan mga buangbuang, wala sila makaila kanako; sila hungog nga mga anak, ug wala silay mga salabotan. Sila mga batid sa pagbuhat ug kadaotan, apan sa pagbuhat ug maayo sila walay kahibalo.”

23Mitan-aw ako sa yuta, ug akong nakita nga kini awaaw ug haw-ang; ug ngadto sa kalangitan, ug kini walay kahayag.

24Mitan-aw ako sa kabukiran, ug akong nakita nga kini nagkurog, ug ang tanang kabungtoran natay-og ngadto ug nganhi.

25Mitan-aw ako ug akong nakita nga walay tawo, ug ang tanang kalanggaman sa kalangitan nangagiw.

26Mitan-aw ako, ug akong nakita nga ang mabungahon nga yuta nahimong kamingawan, ug ang tanang mga siyudad niini nangalumpag sa atubangan sa Ginoo, sa atubangan sa iyang bangis nga kasuko.

27Kay mao kini ang giingon sa Ginoo, “Ang tibuok nga yuta mahimong biniyaan, apan dili nako kini taposon.

28Tungod niini ang yuta magsubo, ug ang kalangitan sa ibabaw mahimong itom; kay ako misulti niini, ako nagtinguha niini; wala ako magbasol, o motalikod gikan niini.”

29Ang tanang siyudad mokagiw tungod sa kasaba sa mga tigkabayo ug sa mga tigpana; sila moadto sa mga kalibonan; sila mokatkat sa kapangpangan; ang tanang siyudad biyaan, ug walay tawo nga magpuyo didto.

30Ug ikaw nga biniyaan, unsa bay imong ipasabot nga ikaw nagbisti ug pula, nga ikaw nagdayandayan sa imong kaugalingon ug mga dayandayan nga bulawan, nga gipadako nimo ang imong mga mata sa pintal? Sa walay pulos nagpaanyag ikaw sa imong kaugalingon. Ang imong mga hinigugma nagtamay kanimo; sila nagtinguha sa imong kinabuhi.

31Kay ako nakadungog ug pagtuaw sama sa usa ka babaye nga nagbati, ang kasakit sama sa nagpahimugso sa iyang kamagulangan nga anak, ang pagtuaw sa anak nga babaye sa Zion, naglisod sa pagginhawa, nagtuy-od sa iyang mga kamot, “Alaot ako! Nagkaluya ako atubangan sa mga mamumuno.”

← Chapter 3 Chapter 5 →