Psalms 32

cebuano-1999

1Bulahan ang tawo kansang sala gipasaylo, ug kansang kalapasan wala na isipa.

2Bulahan ang tawo nga wala ilhang sad-an sa Ginoo ug dili limbongan.

3Sa wala ko pa isugid ang akong mga sala, naluya ako tungod sa paghinilak sa tibuok adlaw.

4Adlaw ug gabii gisilotan mo ako; nawad-an akog umoy sama sa yamog nga mauga inig-abot sa ting-init.

5Unya gisugid ko kanimo, O Ginoo, ang akong mga sala ug wala ko ililong ang mga buhat kong daotan. Gisugid ko kini kanimo ug gipasaylo nimo ang tanan kong kalapasan.

6Busa ang tanang matinud-anon mong katawhan angay mag-ampo kanimo sa panahon sa kalisod; sa dihang mobul-og ang baha sa kaguol, kini dili moabot kanila.

7Ikaw ang tagoanan ko ug gilikay mo ako sa kadaot. Awiton ko ang imong pagluwas kanako kay gipanalipdan mo man ako.

8Ang Ginoo nag-ingon, “Tudloan ug tultolan ko ikaw sa dalan nga angay mong subayon. Bantayan ug tambagan ko ikaw.

9Ayaw pagpakabuang sama sa kabayo o mula, nga kinahanglan pang busalan ug rindahan aron mosunod kanimo.”

10Ang daotan mag-antos pag-ayo, apan ang nagsalig sa Ginoo makabaton sa iyang gugma nga walay paglubad.

11Paglipay ug pagmaya, kamong mga matarong tungod sa nahimo sa Ginoo! Singgit sa kalipay, kamong tanan nga nagtuman sa iyang sugo!

← Chapter 31 Chapter 33 →