Psalms 141

cebuano-1999

1Nagsangpit ako kanimo, O Ginoo, tabangi ako karon! Dungga intawon ako inigsangpit ko kanimo.

2Dawata ang akong pag-ampo sama sa insenso ug ang akong binayaw nga mga kamot ingon nga halad panahon sa kagabhion.

3O Ginoo, butangig magbalantay ang akong baba; bantayi ang akong mga ngabil.

4Ilikay ako sa pagbuhat ug daotan ug sa pagpakig-abin sa daotang mga tawo sa ilang pagkamakasasala. Ayaw ako pasaloha kanila sa ilang mga kombira!

5Mahimong silotan ako sa usa ka tawong maayo ug badlongon ako niya uban ang kaluoy, apan ayaw itugot nga ang usa ka tawong daotan magdihog ug lana sa akong ulo, kay kanunay man akong nag-ampo batok sa daotan niyang binuhatan.

6Kon itambog na ang ilang mga pangulo ngadto sa batoong pangpang, motuo na unya ang mga tawo nga tinuod ang akong gisulti.

7Sama sa kahoy nga gibugha, makatagkatag unya ang ilang mga bukog sa baba sa Seol.

8Apan ako, O Ginoo nga Dios, magpadayon pagsalig kanimo; nagkinahanglan ako sa imong panalipod; ayaw intawon itugot nga mamatay ako!

9Ilikay ako sa mga lit-ag nga ilang giandam kanako ug sa mga laang sa mga makasasala.

10Maunay untag kabitik ang mga daotan sa ilang kaugalingong mga lit-ag samtang ako moagi lamang ug makalikay sa kadaot.

← Chapter 140 Chapter 142 →