Psalms 139

cebuano-1999

1O Ginoo, gisusi mo ako ug nakaila ka gayod kanako.

2Nasayod ka sa tanan kong gibuhat; nasayod ka sa akong gihunahuna bisag halayo ka.

3Gisusi mo ako, nagtrabaho man o nagpahulay; nahibalo ka sa tanan kong buhaton.

4Bisan sa dili pa ako mosulti, O Ginoo, nasayod ka nang daan sa akong isulti.

5Anaa ka libot kanako sa bisan diing dapit; gipanalipdan mo ako sa imong gahom.

6Kahibulongan ang imong kahibalo mahitungod kanako; dili ko kini matugkad.

7Asa ba ako paingon aron mahilayo ako sa imong Espiritu? Asa ba ako motago aron mahilayo sa imong presensya?

8Kon mosaka ako sa langit, atua ka didto; kon mohigda ako didto sa kalibotan sa mga patay, atua ka usab didto.

9Kon molupad ako ngadto sa silangan o mopuyo sa kinalayoang dapit sa kasadpan,

10atua ka didto aron pagtultol kanako; atua ka didto aron pagtabang kanako.

11Mahimo nga hangyoon ko ang kangitngit sa pagtabon kanako o ang kahayag nga naglibot kanako nga mahimo untang kangitngit,

12apan bisan ang kangitngit dili ngitngit alang kanimo, ug ang gabii sama kahayag sa adlaw. Ang kangitngit ug ang kahayag managsama ra alang kanimo.

13Ikaw ang nagbuhat sa tibuok kong lawas; ikaw ang nag-umol kanako sa sabakan sa akong inahan.

14Gidayeg ko ikaw kay angay ka mang kahadlokan; katingalahan ug kahibulongan ang tanan mong gibuhat ug nasayod gayod ako niini.

15Nakita mo ang akong mga bukog sa paghulma pa niini nga giayo pagsumpaysumpay diha sa sabakan sa akong inahan, sa dihang nagtubo ako didto sa tago.

16Nakita mo na ako bisan sa wala pa ako mahimugso. Ang tagal sa panahon alang kanako nasulat na sa imong basahon bisan sa wala pa kini magsugod.

17Pagkalisod tugkaron sa imong mga hunahuna, O Dios, pagkadaghan gayod niini.

18Kon iphon ko kini, daghan pa kini kay sa balas. Kon momata ako, uban gihapon ako kanimo.

19Pagkaayo unta, O Dios, nga patyon mo ang mga daotan! Pagkaayo unta nga dili na ako samukon sa mga tawong bangis!

20Nagsulti silag daotan batok kanimo ug gipasipad-an nila ang imong ngalan.

21Gikasilagan ko pag-ayo, O Ginoo, kadtong nasilag kanimo! Gidumtan ko pag-ayo kadtong misukol kanimo!

22Walay sukod ang akong kasilag kanila; giisip ko sila nga akong mga kaaway.

23Susiha ako, O Dios, ug sutaa ang akong kasingkasing; sulayi ako ug sutaa ang akong mga hunahuna.

24Tan-awa kon aduna bay daotang butang dinhi kanako ug tultoli ako sa dalan nga walay kataposan.

← Chapter 138 Chapter 140 →