Ecclesiastes 3

cebuano-1999

1Ang tanan nga mahitabo dinhi sa kalibotan mahitabo sa panahon nga gitakda sa Dios alang niini.

2May panahon sa pagkatawo ug panahon sa pagkamatay; may panahon sa pagtanom ug panahon sa pag-ibot.

3May panahon sa pagpatay ug panahon sa pag-ayo. May panahon sa pagguba ug panahon usab sa pagtukod.

4May panahon sa kagul-anan ug panahon sa kalipay; may panahon sa pagbangotan ug panahon sa pagsayaw.

5May panahon sa pagsalibay ug mga bato, ug panahon sa paghakot ug mga bato; May panahon sa paggakos ug panahon usab sa dili paggakos.

6May panahon sa pagpangita ug panahon sa pagwala; may panahon sa pagtigom ug panahon sa pag-usik-usik.

7May panahon sa paggisi ug panahon sa pagtapak; may panahon sa paghilom ug panahon sa pagsulti.

8May panahon sa gugma ug panahon sa kasilag; may panahon sa gubat ug panahon sa kalinaw.

9Unsa may makuha sa tawo sa tanan niyang kahago?

10Nakita ko ang mga buluhaton nga gipapas-an sa Dios kanato.

11Nagtakda siyag hustong panahon alang sa tanang butang. Gihatagan kita niyag kaikag pagsusi sa mahitabo sa umaabot nga panahon, apan wala kita niya hatagig katagbawan ug hingpit nga pagsabot sa iyang gibuhat.

12Busa ang maayong buhaton nato mao ang paglipay ug paghimo sa labing maayo samtang buhi pa kita.

13Mangaon kita ug manginom ug pahimuslan ta ang atong hinagoan kay gasa kini sa Dios.

14Nasayod ako nga molungtad hangtod sa kahangtoran ang tanang buhaton sa Dios. Dili ka makadugang niini ug dili mo usab kini kakuhaan. Gibuhat kini sa Dios aron nga magtahod kaniya ang mga tawo.

15Ang tanan nga nahitabo karon ug sa umaabot, nahitabo na kaniadto. Gimbut-an sa Dios nga magbalikbalik pagkahitabo ang nahitabo na.

16Ug dili lamang kay kini ra. Nasuta ko usab nga dinhi sa kalibotan ang pagkadaotan maoy mipuli sa hustisya ug katarong.

17Giingnan ko ang akong kaugalingon, “Hukman sa Dios sa walay pinalabi ang mga matarong ug ang mga daotan, kay ang tanang butang ug buhat mahitabo man sa tukma niyang panahon.”

18Nagtuo ako nga gisulayan sa Dios ang tawo aron pagpaila kanila nga sama ra sila sa mga mananap,

19kay managsamag dangatan ang mga tawo ug mananap— mangamatay silang tanan; managsama sila nga binuhat. Busa sama ra sa mananap ang tawo, ang tanan walay kahulogan.

20Managsama ang ilang padulngan—abog. Gikan sila sa abog, sa abog sila mopauli.

21Kinsa may nasayod nga moadto sa itaas ang espiritu sa tawo, samtang ang espiritu sa mananap moadto sa ilalom sa yuta?

22Busa nagtuo ako nga ang labing maayong buhaton sa tawo mao ang pagpahimulos sa iyang hinagoan. Wala siyay laing mahimo. Wala siyay paagi aron siya masayod, unsay mahitabo kaniya human siya mamatay.

← Chapter 2 Chapter 4 →