Ecclesiastes 2

cebuano-1999

1Nakahukom ako sa pagpahimulos sa kinabuhi ug pagsusi kon unsa gayod ang kalipay. Apan nasuta ko nga wala usab kini kapuslanan.

2Nasuta ko nga binuang ang pagkatawa, ug wala kay makuhang kaayohan sa paglipaylipay.

3Tinukmod sa akong tinguha nga magmaalamon, gisulayan ko ang paglipaylipay pinaagi sa alak, ug gisulayan ko ang pagsulod sa binuang nga mga buhat, aron masayran ko kon unsa ang labing maayong butang nga mahimo sa tawo sulod sa mubong panahon sa iyang pagpuyo dinhi sa kalibotan.

4Nakahimo akog dagkong butang. Nagtukod akog mga balay nga akong kapuy-an ug nagtanom ug mga paras.

5May mga tanaman ako ug kaprutasan;

6nagkalot usab akog mga atabay aron ipatubig niini.

7Nagpalit akog mga ulipon ug may mga ulipon usab ako nga diha mangatawo sa akong balay. Ako ang kinadaghanag kahayopan sa tanang nakapuyo sa Jerusalem.

8Nanigom usab akog plata ug bulawan nga kinuha ko sa mga panudlanan sa mga hari sa kayutaan nga akong gimandoan. Gilipay ako sa mga awit sa mga lalaki ug babaye ug naangkon ko ang tanang babaye nga akong nagustohan.

9Nahimo gayod akong dungganan ug mas gamhanan pa kay kang bisan kinsa nga nakapuyo sa Jerusalem; mapuslanon gayod kanako ang akong kaalam.

10Naangkon ko ang tanan nga akong nagustohan, ug wala ko hikawi ang akong kaugalingon sa kalipay. Mapagarbohon ako sa tanan nga akong nabuhat, ug kini ang akong ganti.

11Unya namalandong ako sa tanan nga akong nahimo ug sa labihan kong kahago sa pagbuhat niini ug nakita ko nga wala kini kapuslanan. Sama ra ako sa nagdakop ug hangin, wala gayod kini kapuslanan.

12Ang nabuhat sa mga hari nga nag-una mao ra usab lamang ang mabuhat sa hari nga nagsunod. Busa nagsugod ako paghunahuna kon unsa gayoy kahulogan sa pagkamaalamon o sa pagkadanghag o sa pagkabuangbuang.

13Ug nasayran ko nga mas maayo ang kaalam kay sa kabuang, sama nga mas maayo ang kahayag kay sa kangitngit.

14Ang mga maalamon makakita sa ilang gipadulngan, apan ang mga buangbuang dili. Hinuon, nasayran ko usab nga managsama ang dangatan natong tanan.

15Nakaingon ako sa akong kaugalingon, “Ang dangatan sa mga buangbuang mao usab ang akong dangatan. Busa unsa may makuha ko sa akong pagkamaalamon kaayo? Wala gayod!”

16Walay magpabiling mahinumdom sa mga maalamon, ingon nga walay mahinumdom sa mga buangbuang. Ugma damlag kitang tanan hikalimtan; mangamatay kitang tanan—maalamon man o buangbuang.

17Busa gikasilagan ko ang kinabuhi kay kini naghatag lamang kanakog kasamok. Wala kini kapuslanan. Sama ra ako sa nagdakop ug hangin.

18Walay bili alang kanako ang tanan kong nabuhat, kay nasayod ako nga ibilin ko lamang kini sa akong sumusunod,

19ug kinsay nahibalo kon maalamon ba siya o buangbuang ba? Apan siyay manag-iya sa tanan kong hinagoan, sa tanan nga gigamitan ko sa akong kaalam busa wala gayod kini kapuslanan.

20Tungod niini nagbasol ako kon nganong naghago pa ako pag-ayo.

21Maghago ka uban sa tanan mong kaalam, kahibalo ug katakos apan sa kataposan lain ang magpahimulos niini. Busa wala kini kapuslanan ug dili makatarunganon!

22Maghago ka ug mag-antos sa tibuok mong kinabuhi, apan unsa may nakuha mo niini?

23Ang tanan mong buhaton sa tibuok mong kinabuhi makahatag lamang kanimog labad sa ulo ug kagul-anan. Dili gani makapahulay ang imong hunahuna bisan sa gabii. Kini usab wala gayoy kapuslanan!

24Busa ang labing maayong buhaton nato mao ang pagkaon ug pag-inom ug pagpahimulos sa tanan tang hinagoan, kay bisan gani kini hinatag man sa Dios.

25Kinsa may naghatag kanimog pagkaon o nagtugot nga magpahimulos ka sa kinabuhi?

26Kadtong gikahimut-an sa Dios hatagan niya ug kaalam, kahibalo ug kalipay, apan ang alaot nga mga makasasala patrabahuon niya, ug magtigom sila aron ang ilang hinagoan ihatag ngadto sa gikahimut-an sa Dios. Wala usab kini kapuslanan ug sama ra sa nagdakop ug hangin.

← Chapter 1 Chapter 3 →