bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Afrikaans
/
Afrikaans 1983
/
Psalms 78
Psalms 78
Afrikaans 1983
1
'n Gedig van Asaf. Luister na wat ek jou leer, my volk, luister aandagtig na wat ek sê.
2
Ek gaan 'n gedig voordra, ek gaan julle inlei in geheimenisse uit die verre verlede.
3
Wat ons gehoor het en wat ons weet, wat ons vaders ons vertel het,
4
sal ons vir ons kinders nie verswyg nie. Ons sal aan die volgende geslag vertel van die roemryke dade van die Here en van sy mag, van die wonderdade wat Hy gedoen het.
5
Hy het aan Jakob sy voorskrifte gegee, aan Israel sy onderwysing. Hy het ons voorvaders beveel om dit aan hulle kinders bekend te maak,
6
sodat die volgende geslag dit kan weet en die kinders wat nog gebore sal word, dit weer aan húlle kinders kan vertel.
7
So sal hulle dan op God vertrou en nie vergeet wat Hy gedoen het nie, maar gehoorsaam wees aan wat Hy beveel het
8
en nie wees soos die voorvaders nie. Dié was 'n opstandige en ongehoorsame volk, 'n onbestendige geslag wat nie aan God getrou was nie.
9
Die Efraimiete was goed gewapen en bedrewe met die boog, maar toe die geveg begin, het hulle gevlug.
10
Hulle het die verbond met God nie gehou nie, en geweier om te lewe soos Hy hulle geleer het.
11
Hulle het vergeet van sy werke, van die wonderdade wat Hy hulle laat sien het.
12
Voor die oë van hulle voorvaders het Hy wonders gedoen in Egipte, in die veld by Soan.
13
Hy het die see oopgekloof en hulle laat deurtrek. Hy het die water laat opdam en dit het soos 'n muur gestaan.
14
Bedags het Hy hulle met 'n wolk gelei, snags met die lig van 'n vuur.
15
Hy het rotse in die woestyn oopgekloof en soos by groot waterstrome almal se dors geles.
16
Hy het water uit die rots laat stroom, dit soos riviere laat vloei.
17
Maar hulle het aangehou om teen Hom te sondig; in die woestyn het hulle teen die Allerhoogste in opstand gekom.
18
Hulle het God getart toe hulle kos gevra het na eie smaak
19
en God uitgedaag het: “Kan God hier in die woestyn kos gee?
20
Hy het wel teen 'n rots laat slaan en die waters het gevloei, spruite het gestroom; maar sou Hy ook brood kon gee en vleis aan sy volk kon voorsit?”
21
Toe die Here dit hoor, het Hy kwaad geword; Hy het 'n vuur teen Jakob laat ontbrand, teen Israel sy toorn laat woed
22
omdat hulle nie op God vertrou het en op sy hulp staatgemaak het nie.
23
Hy het die wolke daarbo gebied en die deure van die hemel oopgemaak:
24
Hy het manna op hulle laat reën, uit die hemel kos aan hulle gegee om te eet.
25
Van hierdie brood uit die hemel het elkeen geëet. God het vir hulle oorgenoeg kos gestuur.
26
Hy het die oostewind laat opsteek en deur sy krag die suidewind laat waai.
27
Soos sandkorrels, so baie voëls het Hy op hulle laat reën, voëls so volop soos die sand van die see.
28
Hy het dit in die kamp rondom hulle tente laat val.
29
Hulle het geëet, meer as genoeg, Hy het vir hulle gegee wat hulle gevra het.
30
Maar hulle gulsigheid het geen perke geken nie. Hulle kos was nog so in hulle mond,
31
toe tref die toorn van God hulle. Hy het 'n slagting onder die grotes aangerig, die keur van Israel laat omkom.
32
Tog het hulle bly sondig en sy wonderdade het vir hulle niks gesê nie.
33
Daarom het Hy hulle hulle dae vrugteloos laat deurbring en hulle jare vol kommer.
34
Elke keer as God 'n slagting onder hulle aangerig het, het hulle na sy wil gevra, hulle bekeer en na Hom toe gekom.
35
Hulle het bely dat God hulle rots, dat die Allerhoogste hulle verlosser is.
36
Maar hulle was vals teenoor Hom, hulle was nie opreg in wat hulle gesê het nie,
37
hulle was ontrou aan Hom, hulle het hulle nie aan sy verbond gehou nie.
38
Maar Hy is genadig, Hy vergewe sonde, Hy wis sy volk nie uit nie. Dikwels het Hy sy toorn bedwing en sy gramskap nie laat losbreek nie.
39
Hy het daaraan gedink dat hulle maar mense is, wind wat verbywaai en nie terugkom nie.
40
Hoe dikwels was hulle in die woestyn opstandig teen Hom en het hulle Hom daar in die barre wêreld bedroef!
41
Oor en oor het hulle God getart en het hulle optrede die Heilige van Israel gegrief.
42
Hulle het nie aan sy mag gedink nie, aan die dag waarop Hy hulle van die vyand verlos het nie:
43
Hy het in Egipte sy magtige dade gedoen, sy wonders in die veld by Soan;
44
Hy het hulle riviere in bloed verander sodat hulle nie uit hulle waterstrome kon drink nie;
45
Hy het swerms muggies tussen hulle ingestuur wat nie opgehou het met byt nie; ook paddas, en dié het die lewe vir hulle ondraaglik gemaak;
46
Hy het hulle oes aan sprinkaanswerms gegee, die vrug van hulle arbeid laat afvreet;
47
Hy het hulle wingerde deur die hael laat wegslaan, hulle wildevyebome laat versuip;
48
Hy het hulle vee aan die hael oorgegee, hulle kuddes aan die weerligstrale;
49
Hy het sy gloeiende toorn op hulle losgelaat: gramskap, woede en rampe, 'n hele vrag onheil;
50
Hy het sy toorn vrye loop gegee, hulle lewens nie gespaar nie en hulle aan die pes uitgelewer;
51
Hy het al die eersgeborenes van die Egiptenaars getref, die eerstelinge in die wonings van Gam.
52
Maar sy eie volk het Hy uitgelei en hulle soos 'n kudde skape deur die woestyn laat trek.
53
Vir hulle het Hy veilig gelei, en hulle was nie bang nie, maar hulle vyande, dié is deur die see oorweldig.
54
Hy het sy volk gebring na die gebied wat Hy afgesonder het, na die bergland wat Hy deur sy mag verower het.
55
Hy het nasies voor sy volk uit verdryf en aan sy volk 'n land as besitting gegee. Hy het daardie nasies se woonplekke aan die stamme van Israel gegee.
56
Maar hulle het God die Allerhoogste getart en teen Hom in opstand gekom. Hulle was nie aan sy gebooie gehoorsaam nie.
57
Net soos hulle voorvaders was hulle afvallig en ontrou, so vals soos 'n onbetroubare wapen.
58
Hulle het Hom vertoorn met hulle afgodsdiens op die hoogtes en Hom uitgetart met hulle gesnede beelde.
59
Toe God dit sien, het Hy kwaad geword en Israel verwerp.
60
Hy het die tabernakel in Silo verwoes, die tent waarin Hy onder die mense gewoon het.
61
Hy het die volk wat Hy deur sy mag verower het, in ballingskap weggestuur, sy uitverkore volk in die mag van die vyand gegee.
62
Hy het sy volk aan die swaard oorgegee, kwaad geword vir dié wat aan Hom behoort.
63
Die jongmanne het in die vuur omgekom: daar is nie meer huweliksliedere vir die jongmeisies gesing nie.
64
Die priesters het deur die swaard gesterf, die weduwees het nie kans gekry om hulle mans te begrawe nie.
65
Daarna het die Here weer ingegryp. Dit was asof Hy geslaap het, soos iemand wat in 'n roes was en nou wakker geword het.
66
Hy het sy vyande teruggedryf en hulle vir altyd 'n eerlose neerlaag laat ly.
67
Hy het die geslag van Josef verwerp en teen die stam Efraim gekies.
68
Hy het die stam Juda verkies, Sionsberg wat Hy liefhet.
69
Hy het sy heiligdom hemelhoog gebou en dit soos die aarde vir altyd vas laat staan.
70
Hy het Dawid as sy dienaar gekies en hom van die skaapkrale af weggeneem.
71
Agter die lammerooie het Hy hom weggehaal om sy volk Jakob, sy eiendom Israel, te versorg.
72
Dawid het die volk met toewyding versorg en hulle met oorleg gelei.
← Chapter 77
Chapter 79 →