Job 10

albanian-2018

1«Më është velur jeta! Do ta shfryj ankimin tim, do të flas me shpirt të hidhëruar.

2Do t'i them Perëndisë: mos më ndëshko! Më trego pse po më gjykon!

3Të duket mirë të më shtypësh, të përbuzësh punën e duarve të tua e të përkrahësh synimet e të paudhëve?

4Mos vallë ke sy prej mishi e sheh siç shohin njerëzit?

5A janë ditët e tua si ditët e njerëzve e vitet e tua si moti i vdekatarëve,

6që heton fajin tim e shqyrton mëkatin tim,

7edhe pse e di se nuk kam faj e s'ka shpëtim prej dorës sate?

8Duart e tua më bënë e më krijuan, por ti më rrënon nga të gjitha anët.

9Kujtohu, pra, se si baltën më punove. A do të më kthesh sërish në pluhur?

10A nuk më pikove si qumështin e nuk më zure si djathin?

11Ti më veshe me lëkurë e me mish, ti më thure me eshtra e me deje.

12Më dhurove jetën e mirësinë, kujdesi yt ma ka ruajtur shpirtin.

13Por këto i fshihje në zemër, e di se kështu mendoje.

14Nëse mëkatoj, më shikon e nuk rri pa e ndëshkuar fajin tim.

15Nëse jam i paudhë, mjerë unë! Por edhe po të jem i drejtë, nuk e ngre dot kokën, se më mbuloi turpi e shoh veç pikëllim.

16Po ta ngre kokën, më mësyn si luan, kthehesh e kryen çudira kundër meje.

17Nxjerr para meje dëshmitarë të rinj, e shton zemërimin tënd me mua, i përtërin ushtritë kundër meje.

18Po përse më nxore nga barku i nënës? Të kisha vdekur pa më parë kush me sy!

19Do të kisha qenë si të mos isha, i bartur nga barku në varr.

20A nuk firojnë ditët e jetës sime? Më lër të gëzoj pak,

21para se të nisem për të mos u kthyer në dheun e territ e të terratisjes,

22në dheun e errësirës së thellë e të rrëmujës, ku edhe agu është si zymtësia».

← Chapter 9 Chapter 11 →