Ephesians 5

Albanian DERKK79 (Dhiata e Re Konstantin Kristoferidhi 1879)

1Ecëni pra pas Perëndisë, si dielm të dashurë;

2Edhe ecëni ndë dashuri, sikundrë edhe Krishti na deshi, edhe dha vetëhen’ e ti për ne dhuratë e kurban te Perëndia, për erë të mirë.

3Edhe kurvëri e çdo ndyrësi, a lakëmim, as të mos zihetë n’gojë ndër ju, sikundrë u gjan shënjtorëvet;

4As turpëri e fialë të marra a fialë për gas, të cilatë s’kanë hije; po më tepërë të falurë ndersë.

5Sepse këtë e dini, se çdo kurvar, a ndyrës, a lakëmimtar, i cili ësht’ idhullatrë, s’ka trashëgim ndë mbëretëri të Krishtit e të Perëndisë.

6Asndonjë le të mos u kobonjë juve me fialë të kota; sepse për këto punë vien zemërata e Perëndisë mbi të bijt’ e së pabindurësë.

7Mos kini piesë pra me ata.

8Sepse njëherë ishit’ errësirë, po tashi jeni dritë mbë Zotinë;

9Ecëni si dielmt’ e dritësë,

10(Sepse pem’ e Frymësë është mbë çdo të mirë, e drejtëri, e të vërtetë), tuke provuarë ç’ësht’e pëlqyerë te Zoti

11Edhe mos kini shoqëri ndë punërat të papemsë të errësirësë, po më tepër’ i qërtoni.

12Sepse ato që punonenë fshehurazi nga ata, është turp edhe të zihen’ edhe me gojë.

13Po gjith ato punë që janë për të qërtuarë, shpërfaqënë nga drita; sepse çdo punë që shpërfaqetë është dritë.

14Përandaj thotë: Sgjonu ti që fle, edhe ngreu prej së vdekurish, edhe Krishti do të ndriçonjë tyj.

15Shikoni pra qysh të ecëni me kujdes; jo si të paditurë, po si të diturë,

16Tuke shpërblerë kohënë, sepse ditë janë të këqia.

17Përandaj mos bëhi të marrë, po kupëtoni ç’ është dashurimi i Zotit.

18Mos dehi me verë, që nd’ atë është ka plënkprishëje; po mbushuni me Frymë të Shënjtëruarë,

19Tuke kuvenduarë ndër vetëhet tuaj psallma, e hymna, e kënkë shpirtërishte, tuke kënduar’ e tuke psallurë Zotit ndë zemëret tuaj;

20Tuke i falurë ndersë përherë për të gjithë Perëndisë edhe Atit mb’ emërit të Zotit tënë Jisu Krishtit;

21Tuke i unjurë kryetë njëri tiatrit me frikë të Perëndisë.

22Ju gratë, u përunjuni burravet tuaj posi Zotit;

23Sepse burri është kryet’ e gruasë, sikundrë edhe Krishti është kryet’ e qishësë, edhe ay është shpëtimtar’ i trupit.

24Po sikundrë kisha i përunjetë Krishtit, kështu edhe gratë le t’u përunjenë burravet të tyre mbë çdo punë.

25Ju burratë, doni gratë tuaja, sikundrë edhe Krishti deshi qishënë, edhe dha vetëhen’ e ti për atë,

26Që ta shënjtëronjë e ta qëronjë me të larët’ e ujit, me anë të fialësë;

27Që ta nxierrë atë përpara vetëhesë ti qishë të lavduruarshime, pa paturë, a rrudhë, a ndonjë të tillë gjë, po që të jet’ e shënjtëruar’ e faqebardhë.

28Kështu duhetë burratë të duanë grat’ e tyre, posi trupërat’ e tyre. Ay që do gruan’ e ti, do vetëhen’ e ti;

29Sepse asndonjë ndonjëherë s’e mori mëri mishin’ e ti, po e ushqen edhe e ngroh, sikundrë edhe Zoti qishënë.

30Sepse jemi anët e trupit ati, prej mishit ati, edhe prej eshtëravet ati.

31“Përëndaj njeriu do të lërë t’ anë e t’ ëmënë edhe do të ngjitetë pas gruasë ti, edhe të dy do të jenë një mish”.

32Këjo fshehësirë ësht’ e madhe; po unë e them këtë për Krishtin’ e për qishënë.

33Po edhe gjithësecili prej jush kështu le ta dojë gruan’ e ti, posi vetëhen’ e ti; edhe gruaja le t’i ketë frikë burrit.

← Chapter 4 Chapter 6 →