Psalms 104

armenian-1853

1Օրհնէ՛ Տէրը, ո՛վ իմ անձս. Ո՛վ Տէր, իմ Աստուածս, դուն խիստ մեծ ես. Փառք ու վայելչութիւն հագած ես.

2Լոյսը հանդերձի պէս կը հագնիս, Երկինքը վարագոյրի պէս կը տարածես։

3Անիկա իր վերնատունները ջուրերուն վրայ կը շինէ, Ամպերը իրեն կառք կ’ընէ, Հովին թեւերուն վրայ կը պտըտի։

4Իր հրեշտակները հոգիներ կ’ընէ Ու իր պաշտօնեաները՝ կրակի բոց։

5Անիկա հաստատեց երկիրը իր հիմերուն վրայ, Որպէս զի յաւիտեանս յաւիտենից չխախտի։

6Անիկա անդունդով ծածկեցիր, իբր թէ հանդերձով, Ջուրերը լեռներուն վրայ կայնեցան։

7Քու սաստելէդ փախան, Քու որոտմունքիդ ձայնէն արտորալով փախան,

8Լեռներուն վրայ ելան ու հովիտներուն մէջ ինկան, Այն տեղը որ դուն հաստատեցիր անոնց համար։

9Սահման դրիր, որպէս զի չանցնին Ու նորէն երկիրը չծածկեն։

10Ձորերուն մէջ աղբիւրներ կը ղրկէ, Ջուրերը լեռներուն մէջէն կը հոսին։

11Անոնք դաշտի բոլոր գազաններուն կը խմցնեն Ու վայրի էշերը իրենց ծարաւը կ’անցնեն։

12Անոնց քով երկնքի թռչունները կը բնակին, Ոստերուն մէջէն ձայն կու տան։

13Անիկա իր վերնատուններէն լեռները կը ջրէ։ Քու գործերուդ պտուղէն երկիրը կը կշտանայ։

14Անիկա անասուններուն համար խոտ կը բուսցնէ Ու մարդուն ծառայութեան համար՝ բոյս, Որպէս զի կերակուր հանէ երկրէն

15Ու գինի՝ որ կ’ուրախացնէ մարդուն սիրտը Եւ իւղ՝ որ անոր երեսը կը փայլեցնէ Ու հաց՝ որ կը հաստատէ մարդուն սիրտը։

16Տէրոջը ծառերը առատութեամբ ոռոգուած են, Լիբանանի եղեւինները՝ որոնք ինք տնկեց։

17Հոն թռչունները բոյներնին կը շինեն Ու արագիլին բնակարանը մայրիներուն վրայ է։

18Բարձր լեռները այծեամներուն ապաւէն են Ու վէմերը՝ ճագարներուն։

19Ժամանակներու համար լուսինը ստեղծեց. Արեգակը իր մարը մտնելու ժամանակը գիտէ։

20Խաւարը կը դնես ու գիշեր կ’ըլլայ, Որուն մէջ անտառին բոլոր գազանները կը պտըտին։

21Առիւծներուն կորիւնները կը մռնչեն յափշտակութեան համար Ու Աստուծմէ իրենց կերակուրը կը խնդրեն.

22Երբ արեգակը ծագի կը հեռանան Եւ իրենց որջերուն մէջ կը պառկին։

23Մարդ մինչեւ իրիկուն իր գործին Ու իր ծառայութեանը կ’երթայ։

24Ո՛վ Տէր, որչա՜փ շատ են քու գործերդ. Որոնք՝ բոլորը՝ իմաստութիւնով ըրիր։ Երկիրը լեցուած է քու ստեղծածներովդ։

25Այս ծովը մեծ ու լայն է, Հոն անթիւ սողացողներ, Պզտիկ ու մեծ կենդանիներ կան։

26Հոն նաւերը կը քալեն Ու Լեւիաթանը՝ որ անոնց մէջ խաղալու համար ստեղծեցիր։

27Ամէնքը քեզի կը սպասեն, Որպէս զի իրենց կերակուրը ժամանակին տաս։

28Դուն անոնց կու տաս ու անոնք կը հաւաքեն։ Ձեռքդ կը բանաս ու բարութիւնով կը կշտանան։

29Երբ քու երեսդ ծածկես՝ կը խռովին. Երբ անոնց հոգին առնես՝ կը մեռնին Եւ իրենց հողը կը դառնան։

30Հոգիդ կը ղրկես ու անոնք կ’ստեղծուին Ու երկրին երեսը կը նորոգես։

31Տէրոջը փառքը յաւիտենական թող ըլլայ. Տէրը իր գործերուն վրայ թող ուրախանայ։

32Երկրի վրայ կը նայի ու ան կը դողայ. Լեռներուն կը դպչի եւ անոնք կը մխան։

33Տէրոջ պիտի երգեմ բոլոր կեանքիս մէջ. Սաղմոս պիտի ըսեմ իմ Աստուծոյս՝ քանի որ ողջ եմ։

34Անոր վրայով իմ մտածութիւնս քաղցր պիտի ըլլայ։ Ես Տէրոջմով պիտի ուրախանամ։

35Մեղաւորները աշխարհէն թող պակսին Ու ամբարիշտները ոչնչանան։ Օրհնէ՛ Տէրը, ո՛վ իմ անձս։ Ալէլուիա՜։

← Chapter 103 Chapter 105 →