Psalms 104

Cebuano RCPV 1999 (Ang Bag-ong Maayong Balita Biblia)

1Dayga ang Ginoo, O akong kalag! O Ginoo nga akong Dios, pagkagamhanan mo gayod! Nagsul-ob ka sa kahalangdon ug himaya

2ug nagbisti sa kahayag. Gibukhad mo ang kalangitan sama sa tolda

3ug gibuhat mo ang imong puloy-anan diha sa ibabaw sa katubigan. Ang mga panganod mao ang imong karwahi ug nagsakay ka sa mga pako sa hangin.

4Ang hangin mao ang imong mensahero ug ang mga kilat mao ang imong sulugoon.

5Gipahiluna mo pag-ayo ang kalibotan diha sa iyang sukaranan ug dili gayod kini matarog.

6Gitabon mo niini ang kadagatan sama sa panapton ug natabonan sa tubig ang kabukiran.

7Apan sa dihang gibadlong mo ang katubigan, nanibog sila; pagkabati nila sa imong tingog nanagan sila.

8Milatas sila sa kabukiran lugsong ngadto sa kawalogan, sa dapit nga giandam mo kanila.

9Nagbutang kag utlanan nga dili nila malapas aron dili nila kalunopan pag-usab ang kalibotan.

10Gipadagayday mo ang mga tubod diha sa kawalogan ug gipabuhagay ang mga tubig taliwala sa kabungtoran.

11Nagtagbaw kini sa kauhaw sa mga ihalas nga mananap; ang mga ihalas nga asno manginom niini.

12Sa kakahoyan duol niini, nagsalag ug nag-awit ang kalanggaman.

13Gikan sa imong puloy-anan sa langit, gipaulanan mo ang kabukiran, ug ang yuta napuno sa imong mga panalangin.

14Gipatubo mo ang mga balili aron sibsibon sa kahayopan, ug ang mga tanom nga magamit sa tawo aron makapatubo siya niini ug makakuhag pagkaon.

15Makahimo siyag bino aron malipay siya ug makakuhag lana sa olibo aron magmaya siya ug makahimog pan nga makapalig-on kaniya.

16Nakadawat ug madagayaong ulan ang mga sidro sa Lebanon nga gitanom sa Ginoo.

17Nagsalag didto ang kalanggaman; ang mga langgam nga tabon nagsalag diha sa mga kahoy.

18Ang mga ihalas nga kanding nagpuyo sa habog nga kabukiran ug ang mga kuneho nanago sa mga lungib sa kapangpangan.

19Gibuhat mo ang bulan aron mahimong ilhanan sa panahon, ug ang adlaw nasayod kanus-a siya mosalop.

20Gibuhat mo ang kangitngit nga mao ang gabii, ang panahon sa pagpanggula sa mga ihalas nga mananap.

21Mongulob ang mga batan-ong liyon, samtang mangita sa pagkaon nga gihatag sa Dios kanila.

22Inigsidlak sa adlaw mamauli sila ug mamahulay sa ilang mga lungib.

23Ang mga tawo manggula aron pagtrabaho hangtod sa gabii.

24O Ginoo, pagkadaghan sa mga butang nga imong gibuhat! Diha sa kaalam gibuhat mo silang tanan! Napuno ang yuta sa imong mga binuhat.

25Anaa ang kadagatan, dako ug lapad kaayo, diin nagpuyo ang dili maihap nga mga binuhat, gagmay ug dagko.

26Molawig niini ang mga barko, ug nagduladula diha niini ang Lebiatan, ang dakong mananap nga imong gibuhat.

27Silang tanan nagsalig kanimo sa pagkaon nga ilang gikinahanglan sa matag karon ug unya.

28Gihatagan mo silag pagkaon ug nangatagbaw sila.

29Malisang sila kon mobiya ka kanila; kon kuhaan mo silag ginhawa, mangamatay sila ug mobalik sa abog nga maoy ilang gigikanan.

30Sa paghatag mo kanilag gininhawa, nahimo silang buhi; ikaw ang naghatag ug bag-ong kinabuhi sa kalibotan.

31Motunhay unta hangtod sa kahangtoran ang himaya sa Ginoo! Malipay unta siya sa iyang nabuhat!

32Inigtan-aw niya sa kalibotan, mokurog kini; inighikap niya sa kabukiran, mobugwak kini ug aso.

33Awitan ko ang Ginoo sa tibuok kong kinabuhi; awitan kog mga pagdayeg ang akong Dios samtang buhi pa ako.

34Malipay unta siya sa akong pamalandong kay ang akong kalipay naggikan man kaniya.

35Malaglag unta ang mga makasasala gikan sa yuta; mahanaw unta ang mga daotan! Dayga ang Ginoo, O akong kalag! Dayga siya!

← Chapter 103 Chapter 105 →