Psalms 109

cebuano-apsd

1O Dios, nga akong ginadayeg, tubaga ang akong pagtawag kanimo.

2Kay gibutang-butangan ako sa daotan ug limbongang mga tawo. Nagsulti silag bakak mahitungod kanako.

3Kanunay daotan ang ilang gipanulti batok kanako, ug nasuko sila kanako bisan walay hinungdan.

4Bisan nakighigala ako kanila, nakig-gira sila kanako; apan giampo ko gihapon sila.

5Gibalosan nila akog daotan sa maayong gihimo ko kanila, ug gibalosan nilag kasuko ang akong pagpakighigala kanila.

6Miingon sila, “Mangita kita ug daotang tawo nga mosumbong kaniya sa hukmanan.

7Hinaut nga inighusay mogawas nga siyay sad-an. Ug hinaut nga ang iyang pag-ampo isipon nga sala!

8Hinaut nga dili magdugay ang iyang kinabuhi ug ihatag na lang ngadto sa uban ang iyang katungdanan.

9Hinaut nga mamatay na siya aron mailo ang iyang mga kabataan ug mabiyuda ang iyang asawa.

10Hinaut nga maglatagaw na lang ang iyang mga kabataan ug magpakilimos, ug hinaut nga abugon sila gikan sa ilang gubang pinuy-anan.

11Hinaut nga imbargohon sa iyang nautangan ang tanan niyang kabtangan, ug hinaut nga kuhaon sa mga dumuduong ang iyang hinagoan.

12Ug kon mamatay na siya, hinaut nga walay maluoy kaniya ug sa iyang nailo nga mga kabataan.

13Hinaut nga mangamatay ang iyang mga kaliwat aron malimtan na sila sa mosunod nga mga henerasyon.

14Hinaut nga dili pasayloon ug dili kalimtan sa Ginoo ang sala sa iyang mga ginikanan ug mga katigulangan; ug hinaut nga malimtan na sila sa kalibotan.

16“Kay wala gayod siyay kaluoy; gilisod-lisod hinuon niya ug gipamatay ang mga kabos, mga timawa, ug ang mga nawad-an ug paglaom.

17Gikalipay niya ang pagtunglo sa uban; hinaut nga sa iya kini mahitabo. Nagdumili siya sa paghatag sa iyang panalangin sa uban; hinaut nga wala usay mopanalangin kaniya.

18Kabahin na sa iyang kinabuhi ang pagpanunglo; daw mao na kini ang iyang kinaon, ug midulot na kini hangtod sa iyang kabukogan.

19Hinaut magpabilin kaniya ang tunglo. Mahisama kini sa bisti nga ginasul-ob ug bakos nga kanunay ginabakos.”

20Ginoo, hinaut pa nga mao kana ang imong isilot sa mga nagbutang-butang ug nagsulti ug daotan mahitungod kanako.

21Apan tabangi ako, Ginoong Dios, aron ikaw mapasidunggan. Luwasa ako tungod sa imong kaayo ug gugma.

22Kay kabos ako ug timawa, ug nasakit gayod ako.

23Hinay-hinay nang nagkawala ang akong kinabuhi sama sa landong nga mahanaw panahon sa kagabhion. Daw sama ako sa dulon nga gipapha.

24Wala nay kusog ang akong tuhod sa pagpinuasa. Labihan na ako kaniwang.

25Nahimo akong talamayon sa akong mga kaaway. Magpanglingo sila kon ila akong makita.

26Tabangi ako, Ginoo, nga akong Dios; luwasa ako sumala sa imong gugma.

27Unya mahibaloan sa akong mga kaaway nga ikaw, Ginoo, ang nagluwas kanako.

28Gitunglo nila ako, apan ikaw mopanalangin kanako. Maulawan sila kon sulongon nila ako, apan ako nga imong sulugoon maglipay.

29Sama nga ang lawas naputos sa bisti, hinaut nga mapuno sa kaulaw ang mga tawong nagbutang-butang kanako.

30Pasalamatan ko gayod ang Ginoo; dayegon ko siya atubangan sa daghang katawhan.

31Kay ginalabanan niya ang mga tawong kabos aron maluwas sa mga naghukom kanila sa kamatayon.

← Chapter 108 Chapter 110 →