Psalms 102

cebuano-apsd

1Ginoo, pamatia ang akong pag-ampo. Pamatia ang akong pagpangayo ug tabang kanimo.

2Ayaw pagtago kanako sa panahon sa akong kalisod. Pamatia ako kon motawag ako kanimo, ug tubaga dayon ako.

3Kay ang akong kinabuhi gakahanaw sama sa aso; ang akong kabukogan daw gisunog.

4Daw sagbot ako nga gitunob-tunoban ug nalaya; ug nawad-an akog gana sa pagkaon.

5Tungod sa akong kusog nga pag-agulo, bukog na lang ako ug panit.

6Nag-inusara ako sama sa langgam sa kamingawan o sama sa ngiwngiw diha sa guba ug biniyaan nga dapit.

7Dili ako makatulog; sama ako sa langgam nga nag-inusara sa atop sa balay.

8Kanunay akong pakaulawan sa akong mga kaaway. Gibiay-biay nila ako ug gigamit nila ang akong ngalan sa pagtunglo sa uban.

9Wala na akoy kaon-kaon; gayaka na lang ako sa abo ug naghilak,

10tungod sa imong labihang kasuko kanako. Daw sa imo akong gipunit ug gilabay.

11Ang akong kinabuhi sama sa anino nga nahanaw. Ug sama ako sa sagbot nga nangalaya.

12Apan ikaw, Ginoo, naghari sa walay kataposan; hinumdoman ka sa mga katawhan hangtod sa kahangtoran.

13Kaloy-an mo na ang Zion, tungod kay miabot na ang gitagal nga panahon nga ipakita mo ang imong kaayo kaniya.

14Kay kini nga siyudad gihigugma o gikabalak-an pa gihapon sa imong katawhan nga imong mga alagad bisan guba na kini.

15Ang kanasoran motahod sa Ginoo; ang tanang hari sa kalibotan motahod sa iyang gahom.

16Kay patindogon pag-usab sa Ginoo ang Zion; ipakita niya ang iyang gamhanang presensya.

17Tubagon niya ang pag-ampo sa mga makaluluoy; dili niya ipakawalay-bili ang ilang pag-ampo.

18Isulat kini alang sa umaabot nga mga henerasyon, aron modayeg sila sa Ginoo:

19Gitan-aw sa Ginoo ang kalibotan gikan didto sa iyang balaang dapit sa langit,

20aron madungog niya ang mga pag-agulo sa iyang katawhan nga binihag ug aron luwason ang iyang katawhan nga gihukman nga patyon.

21Ug tungod niini, ang gipanghimo sa Ginoo imantala sa Jerusalem, ug didto pagadayegon siya.

22Mahitabo kini kon magtigom na ang mga katawhan gikan sa mga nasod ug mga gingharian sa pagsimba sa Ginoo.

23Anaa pa lamang ako sa tunga-tunga sa akong kinabuhi, apan gihimo na akong maluya sa Ginoo; gipamub-an niya ang akong kinabuhi.

24Busa miingon ako: “O Dios ko nga nagkinabuhi sa walay kataposan, ayaw una kuhaa ang akong kinabuhi sa dili pa ako matigulang.

25Kaniadto gibuhat mo ang kalibotan ug ang kalangitan.

26Kini sila mangawala apan ikaw magpadayon sa gihapon. Magabok silang tanan sama sa bisti. Ilisan mo sila sama sa bisti ug mawala sila.

27Apan ikaw mao lang sa gihapon; wala kay kataposan.

28Ang mga kaliwat sa imong mga alagad magkinabuhi nga luwas sa katalagman ug imo silang bantayan.”

← Chapter 101 Chapter 103 →