Psalms 109

cebuano-2011

1Ayaw pagpakahilom, O Dios sa akong pagdayeg!

2Kay ang daotan ug malimbongon nga baba gibuka batok kanako, nagsulti sila batok kanako uban sa dila nga bakakon.

3Gilibotan nila ako sa mga pulong sa pagdumot, ug mihasmag sila kanako sa walay hinungdan.

4Tugbang sa akong gugma nakigbatok sila kanako, bisan ug ako nag-ampo alang kanila.

5Busa sila mibalos kanako ug daotan alang sa maayo ug pagdumot alang sa akong gugma.

6Itudlo batok kaniya ang usa ka tawo nga daotan, ipataral siya sa usa ka kaaway diha sa hukmanan.

7Sa diha nga siya husayon na, ipagawas nga siya sad-an, ug himoa nga ang iyang pangamuyo isipon nga sala!

8Diyotay ra unta ang iyang mga adlaw; ug lain unta ang mokuha sa iyang katungdanan!

9Mawad-an unta ug amahan ang iyang mga anak, ug mabiyuda ang iyang asawa.

10Maglatagaw unta ang iyang mga anak ug magpakilimos; ug papahawaon unta sila gikan sa mga ginuba nga ilang gipuy-an!

11Sakmiton unta sa tigpautang ang tanan nga anaa kaniya; lungkabon unta sa mga dumuduong ang tanan niyang hinagoan!

12Wala untay maluoy kaniya, o maluoy sa iyang mga anak nga wala nay amahan!

13Mapuo unta ang iyang kaliwatan; mapapas unta ang iyang ngalan sa mosunod nga kaliwatan!

14Mahinumdoman unta sa Ginoo ang kasal-anan sa iyang katigulangan, ug ayaw papasa ang sala sa iyang inahan!

15Maanaa unta kini kanunay sa atubangan sa Ginoo, ug mapapas unta gikan sa yuta ang handomanan nila!

16Tungod kay wala siya mahinumdom sa pagpakita ug kaluoy, hinuon gilutos niya ang tawong kabos ug nanginahanglan ug ang nagmagul-anon sa kasingkasing ngadto sa ilang kamatayon.

17Nahigugma siya sa pagpanunglo; modangat unta kaniya ang tunglo! Wala siya mahimuot sa pagpanalangin; mahilayo unta kini kaniya!

18Nagsul-ob siya ug pagpanunglo ingon nga iyang kupo, motuhop unta kini sa iyang lawas sama sa tubig, ug sama sa lana ngadto sa iyang kabukogan!

19Mahisama unta kini sa bisti nga iyang gitabon sa iyang kaugalingon, sama sa bakos nga iyang gibakos matag adlaw!

20Mao unta kini ang balos alang sa akong mga kabatok gikan sa Ginoo, alang kanila nga nagsulti ug daotan batok sa akong kinabuhi.

21Apan ikaw, O Dios nga akong Ginoo, pagbuhat alang kanako tungod ug alang sa imong ngalan; tungod kay ang imong gugmang walay paglubad maayo, luwasa ako!

22Kay ako kabos ug nagkinahanglan ug ang akong kasingkasing nagmagul-anon sa sulod nako.

23Ako nagkahanaw na sama sa anino sa kagabhion; ako gitay-og sama sa dulon.

24Ang akong mga tuhod luya tungod sa pagpuasa; ang akong lawas nagniwang.

25Ako nahimo nga talamayon ngadto sa akong mga kaaway; sa dihang makita nila ako, maglingolingo sila sa ilang ulo.

26Tabangi ako, O Ginoo nga akong Dios! Luwasa ako sumala sa imong gugmang walay paglubad!

27Pahibaloa sila nga kini imong kamot; ikaw, O Ginoo, ang nagbuhat niini!

28Patungloha sila, apan ikaw magpanalangin! Pakaulawi ang misulong kanako; malipay unta ang imong alagad!

29Magbisti unta ug kaulawan ang mga nakigbatok kanako; maputos unta sila sa ilang kaugalingong kaulaw sama sa usa ka kupo!

30Pinaagi sa akong baba maghatag ako ug dagkong mga pasalamat ngadto sa Ginoo; magdayeg ako kaniya taliwala sa panon sa katawhan.

31Kay siya nagbarog diha sa tuong kamot sa nanginahanglan, aron sa pagluwas kaniya gikan sa mga naghukom kaniya ngadto sa kamatayon.

← Chapter 108 Chapter 110 →