Luke 15

cebuano-2011

1Unya ang mga tigpaningil ug buhis ug ang mga makasasala, silang tanan nanuol aron sa pagpamati kang Jesus.

2Ug ang mga Pariseo ug mga eskriba nagbagulbol nga nag-ingon, “Kining tawhana nag-abiabi sa mga makasasala ug mikaon uban kanila.”

3Busa iyang gisultihan sila niining usa ka sambingay:

4“Kinsa bang tawhana kaninyo nga may usa ka gatos ka karnero nga kon mawad-an siya ug usa ka buok niini, dili mobiya sa 99 diha sa kamingawan ug molakaw aron sa pagpangita niadtong usa nga nawala hangtod nga makit-an niya kini?

5Ug sa iya na kining makit-an, iya kining pas-anon nga malipayon diha sa iyang abaga.

6Sa dihang moabot siya sa iyang balay, iyang dapiton ang iyang mga higala ug mga silingan nga mag-ingon kanila, ‘Paglipay kamo uban kanako, kay akong nakit-an ang akong karnero nga nawala.’

7Sultihan ko kamo nga sa ingon usab niana adunay labaw pa nga kalipay unya didto sa langit tungod sa usa ka makasasala nga maghinulsol kay sa 99 ka tawong matarong nga wala magkinahanglan ug paghinulsol.

8“O kinsa bang bayhana nga may napulo ka buok salaping plata, kon mawad-an siya ug usa ka buok niini, dili magdagkot ug suga ug dili manilhig sa balay, ug mangita pag-ayo niini hangtod nga iya kining makit-an?

9Ug sa makit-an na niya kini, iyang dapiton ang iyang mga higala ug mga silingan nga mag-ingon, ‘Paglipay kamo uban kanako, kay nakit-an na nako ang salaping plata nga nawala.’

10Sultihan ko kamo nga sa ingon usab niana adunay kalipay unya sa atubangan sa mga anghel sa Dios tungod sa usa ka makasasala nga maghinulsol.”

11Ug siya miingon, “Dihay usa ka tawo nga may duha ka anak nga lalaki

12ug ang manghod miingon sa iyang amahan, ‘Amahan ko, ihatag kanako ang akong bahin sa kabtangan.’ Ug iyang gibahin ang iyang kabtangan ngadto sa matag usa kanila.

13Human sa pipila ka adlaw, gihipos sa manghod ang tanan nga iyaha ug milakaw ngadto sa layong dapit, ug didto iyang giusik-usikan ang iyang katigayonan pinaagi sa pagkinabuhi nga mapatuyangon.

14Ug sa nagasto na niya ang tanan, miabot ang usa ka dakong gutom niadtong yutaa, ug siya misugod sa pagbati sa kawalad-on.

15Busa milakaw siya ug nagpahimo nga sulugoon sa usa sa mga nagpuyo niadtong yutaa, nga misugo kaniya ngadto sa iyang kaumahan sa paglawog sa mga baboy.

16Ug siya nangandoy sa pagkaon bisan pa sa mga bunga sa mga tanom nga gikaon sa mga baboy ug walay tawo nga mihatag kaniya ug bisan unsa.

17Apan sa dihang nakaamgo na siya sa iyang kaugalingon, siya miingon, ‘Pagkadaghan sa mga sinuholan sa akong amahan nga may igong pagkaon ug sobra pa, samtang ako dinhi hapit na mamatay sa kagutom!

18Motindog ako ug moadto sa akong amahan ug ingnon nako siya, “Amahan ko, nakasala ako batok sa langit ug sa imong atubangan.

19Dili na ako angay nga tawgon pa nga imong anak. Himoa na lang ako nga usa sa imong mga sinuholan.” ’

20Ug siya mitindog ug miadto sa iyang amahan. Apan samtang didto pa siya sa layo, nakita siya sa iyang amahan ug kini giabot ug kaluoy, ug midagan ug migakos kaniya ug mihalok kaniya.

21Ug ang anak miingon kaniya, ‘Amahan ko, nakasala ako batok sa langit ug sa imong atubangan, dili na ako angay tawgon pa nga imong anak.’

22Apan ang amahan miingon sa iyang mga sulugoon, ‘Dad-a pagdali ang labing maayong bisti ug isul-ob kini kaniya, ug butangig singsing ang iyang kamot ug sapatosi ang iyang mga tiil.

23Dad-a dinhi ang nating baka nga gipatambok ug ihawa kini ug mangaon kita ug magsadya.

24Kay kining akong anak namatay ug karon nabuhi pag-usab. Siya nawala apan karon nakit-an na.’ Ug sila misugod sa pagsadya.

25“Ug ang iyang anak nga magulang didto sa uma, ug sa iyang pag-abot duol sa balay, iyang nadungog ang huni ug pagsayaw.

26Unya iyang gitawag ang usa sa mga sulugoon ug gipangutana kon unsay gipasabot niini.

27Ug siya mitubag kaniya, ‘Ang imong igsoon miabot, ug gipaihaw sa imong amahan ang nating baka nga gipatambok, tungod kay ang iyang anak nahibalik man kaniya nga walay kakulian ug maayo ang panglawas.’

28Apan nasuko siya ug mibalibad sa pagsulod. Ug ang iyang amahan migula ug mialam-alam kaniya.

29Apan siya mitubag sa iyang amahan, ‘Tan-awa, sulod niining daghang katuigan nag-alagad ako kanimo ug wala gayod ako mosupak sa imong sugo, apan wala ako nimo hatagi bisan na lang ug nating kanding aron makahimo ako sa pagsadya uban sa akong mga higala.

30Apan sa pag-abot niining imong anak nga milamoy sa imong katigayonan kauban sa mga babayeng nagbaligya sa ilang dungog, giihaw nimo alang kaniya ang nating baka nga gipatambok!’

31Ang amahan mitubag kaniya, ‘Anak ko, kanunay ikaw nga uban kanako, ug ang tanang butang nga akoa, imo.

32Angay gayod ang pagsadya ug paglipay kay kining imong igsoon namatay apan karon nabuhi pag-usab. Siya nawala apan karon nakit-an.’ ”

← Chapter 14 Chapter 16 →