bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Cebuano
/
cebuano-2011
/
Lamentations 3
Lamentations 3
cebuano-2011
1
Ako mao ang tawo nga nakakita sa kasakitan ilalom sa bunal sa iyang kapungot;
2
iya akong gipalakaw ug gidala ngadto sa kangitngit nga walay kahayag;
3
batok gayod kanako iyang gipaatubang ang iyang kamot sa makadaghan sa tibuok nga adlaw.
4
Gipatigulang niya ang akong unod ug ang akong panit, ug gidugmok ang akong mga bukog;
5
iya akong gilibotan ug gibukotan sa kapaitan ug kasakitan;
6
gipapuyo niya ako sa kangitngit sama sa dugay nang namatay.
7
Iya akong gilibotan ug paril aron dili ako makaikyas; iya akong gibutangan ug bug-at nga mga kadena;
8
bisan ug ako nagtawag ug nagpakitabang, iyang gitakpan ang akong pag-ampo;
9
iyang gibabagan ang akong dalan pinaagi sa mga sinapsap nga mga bato, iyang gipalikoliko ang akong mga dalan.
10
Alang kanako siya sama sa usa ka oso nga nag-atang, sama sa usa ka liyon nga nagtago;
11
gipasimang niya ako ug gikuniskunis, iya akong gihimo nga biniyaan;
12
siya nagbingat sa iyang pana ug naghimo kanako nga ig-onon sa iyang udyong.
13
Gipataop niya sa akong kasingkasing ang mga udyong sa iyang baslayan;
14
ako nahimong kataw-anan sa tanang mga katawhan, ug ilang alawiton sa pagbugalbugal sa tibuok nga adlaw.
15
Gipuno niya ako sa kapaitan, gitagbaw niya ako sa panyawan.
16
Gibagnos usab niya ang akong mga ngipon ngadto sa kabatoan, ug gipakurog niya ako diha sa mga abo;
17
ang akong kalag nawad-an sa kalinaw, nalimot ako kon unsa ang kalipay;
18
busa miingon ako, “Nahanaw ang akong himaya, ug ang akong gilaoman gikan sa Ginoo.”
19
Hinumdomi ang akong kasakitan ug ang akong kapaitan, ang panyawan ug ang apdo!
20
Ang akong kalag kanunayng naghunahuna niini ug gipaubos sa sulod nako.
21
Apan kini akong nahinumdoman busa aduna akoy paglaom:
22
Ang gugmang walay paglubad sa Ginoo dili gayod mohunong, ang iyang kaluoy dili gayod matapos;
23
bag-o kini matag buntag; dako ang imong pagkamatinumanon.
24
“Ang Ginoo mao ang akong bahin,” nag-ingon ang akong kalag, “busa maglaom ako diha kaniya.”
25
Ang Ginoo maayo ngadto sa naghulat kaniya, ngadto sa kalag nga nangita kaniya.
26
Maayo nga ang tawo magpaabot sa hilom alang sa kaluwasan gikan sa Ginoo.
27
Maayo alang sa tawo nga pas-anon niya ang yugo sa iyang pagkabatan-on.
28
Palingkora siya nga mag-inusara diha sa kahilom sa dihang magbutang siya niini diha kaniya;
29
ipabutang ang iyang baba sa abog, mahimong aduna pay paglaom;
30
ipataon niya ang iyang aping ngadto sa nagsagpa ug magpapuno sa pagbugalbugal.
31
Kay ang Ginoo dili mosalikway sa dayon,
32
apan bisan ug siya naghatag ug kaguol, siya maluoy sumala sa kadagaya sa iyang gugmang walay paglubad;
33
kay siya dili magsakit nga kinabubut-on o magpasubo sa mga anak sa katawhan.
34
Ang pagdugmok ilalom sa tiil sa tanang mga binilanggo sa yuta,
35
ang paghikaw sa katungod sa usa ka tawo sa atubangan sa Labing Halangdon,
36
ang pagtuis sa katarongan sa usa ka tawo, ang Ginoo dili mouyon.
37
Kinsa ang nagsugo ug kini natuman, gawas kon ang Ginoo mao ang nagbuot niini?
38
Dili ba nga gikan sa baba sa Labing Halangdon mogula ang maayo ug daotan?
39
Nganong magbagulbol man ang tawo nga buhi mahitungod sa silot sa iyang mga sala?
40
Susihon nato ug sulayan ang atong mga pamaagi, ug mamalik kita ngadto sa Ginoo!
41
Bayawon nato ang atong mga kasingkasing ug mga kamot ngadto sa Dios sa kalangitan,
42
“Kami nakalapas ug misukol ug ikaw wala magpasaylo.
43
“Nagtabon ikaw sa imong kaugalingon sa kasuko ug naggukod kanamo, mipatay sa walay kukaluoy;
44
nagtabon ikaw sa imong kaugalingon sa usa ka panganod, aron walay pag-ampo nga makalahos.
45
Gihimo nimo kami nga mga biya ug sinalikway taliwala sa mga katawhan.
46
“Ang tanan namong mga kaaway nagyawyaw batok kanamo;
47
kalisang ug kapukanan midangat kanamo, pagkagun-ob ug pagkalaglag;
48
ang akong mata nagpadagayday ug mga sapa sa luha tungod sa pagkalaglag sa anak nga babaye sa akong katawhan.
49
“Ang akong mga mata magpadagayday nga walay hunong, walay pahulay,
50
hangtod nga ang Ginoo gikan sa langit motan-aw ug makakita;
51
ang akong mata nagpasubo kanako tungod sa gidangatan sa tanang kababayen-an sa akong siyudad.
52
“Sama sa usa ka langgam, gigukod ako sa akong mga kaaway sa walay hinungdan;
53
gitambog nila ako nga buhi ngadto sa gahong ug milabay kanako ug mga bato;
54
ang tubig milapaw sa akong ulo; miingon ako, ‘Mamatay na ako.’
55
“Mitawag ako sa imong ngalan, O Ginoo, gikan sa kahiladman sa gahong;
56
gipatalinghogan nimo ang akong pagpangamuyo, ‘Ayaw takpi ang imong dalunggan gikan sa akong tuaw sa pagpakitabang!’
57
Ikaw mipaduol sa dihang misangpit ako kanimo; ikaw miingon, ‘Ayaw kahadlok!’
58
“Imong gilabanan ang akong katungod, O Ginoo, gilukat nimo ang akong kinabuhi.
59
Imong nakita ang sayop nga nabuhat kanako, O Ginoo; hukmi ang akong kahimtang.
60
Nakita nimo ang tanan nilang mga pagpanimalos, ang tanan nilang mga laraw batok kanako.
61
“Nadungog nimo ang ilang mga pagbiaybiay, O Ginoo, ang tanan nilang mga laraw batok kanako.
62
Ang mga ngabil ug mga hunahuna sa akong mga kaaway batok kanako sa tibuok nga adlaw.
63
Tan-awa ang ilang paglingkod ug ang ilang pagtindog; ako ang gihisgotan sa ilang mga awit.
64
“Ikaw magsilot kanila, O Ginoo, sumala sa buhat sa ilang mga kamot.
65
Ikaw maghatag kanila ug katig-a sa kasingkasing; ang imong tunglo maanaa kanila.
66
Ikaw maggukod kanila diha sa kasuko ug maglaglag kanila gikan sa ubos sa imong kalangitan, O Ginoo.”
← Chapter 2
Chapter 4 →