Jeremiah 15

cebuano-2011

1Unya miingon ang Ginoo kanako, “Bisan pa ug si Moises ug si Samuel mitindog sa akong atubangan, ang akong kasingkasing dili gayod molingi niini nga katawhan. Papahawaa sila gikan sa akong panan-aw ug palakta sila!

2Ug sa diha nga sila mangutana kanimo, ‘Asa man kami moadto?’ ingna sila, ‘Kini mao ang giingon sa Ginoo: Kadtong alang sa kamatay, ngadto sa kamatay, ug kadtong alang sa espada, ngadto sa espada; kadtong alang sa gutom, ngadto sa gutom, ug kadtong alang sa pagkabihag, ngadto sa pagkabihag.’

3“Ako magtudlo alang kanila ug upat ka matang sa tiglaglag, nag-ingon ang Ginoo: ang espada nga igpapatay, ang iro nga mokuniskunis, ug ang mga langgam sa kalangitan ug ang mga mananap sa yuta nga molamoy ug molaglag.

4Himoon nako sila nga kalisangan ngadto sa tanang gingharian sa yuta tungod sa gibuhat ni Manases nga anak ni Hesekias, hari sa Juda, didto sa Jerusalem.

5“Kinsa ba ang may kaluoy kanimo, O Jerusalem, o kinsay magsubo tungod kanimo? Kinsay mohapit aron sa pagpangutana mahitungod sa imong kaayohan?

6Gisalikway nimo ako, nag-ingon ang Ginoo, nagpadayon ikaw sa pagsibog; busa gituy-od nako ang akong kamot batok kanimo ug gilaglag ko ikaw; gikapoyan na ako sa pagpakita ug kaluoy.

7Gialig-ig nako sila pinaagi sa igpapalid diha sa mga ganghaan sa yuta; gipasubo nako sila, akong gilaglag ang akong katawhan; wala sila mobiya sa ilang mga pamaagi.

8Gipadaghan nako ang ilang mga biyuda kay sa balas sa kadagatan; sa kaudtohon gipadad-an nako ug tiglaglag ang mga inahan sa mga batan-ong lalaki; gihimo nako nga ang kasakit ug ang kalisang mahulog sa kalit kanila.

9Siya nga nanganak ug pito nagkaluya; siya nakuyapan; ang iyang adlaw misalop na samtang adlawan pa, naulawan siya ug giayran. Ug ang mahibilin kanila akong itugyan ngadto sa espada atubangan sa ilang mga kaaway, nag-ingon ang Ginoo. ”

10Alaot ako, inahan ko, nga imo akong gipanganak, usa ka tawo sa pagpakiglalis ug sa pagpakigbisog sa tibuok nga yuta! Ako wala magpahulam, o manghulam, apan silang tanan nagtunglo kanako.

11Busa itugot, O Ginoo, kon wala ako magpakiluoy kanimo alang sa ilang kaayohan, kon wala ako maghangyo kanimo alang sa kaaway panahon sa kasamok ug panahon sa kaguol!

12Makabali ba ang usa ka tawo sa puthaw, puthaw nga gikan sa amihanan, ug sa bronsi?

13“Ang imong katigayonan ug ang imong mga bahandi ihatag nako ingon nga inilog nga walay bili, alang sa tanan nimong mga sala, sa tibuok nimong dapit.

14Himoon ko ikaw nga mag-alagad sa imong mga kaaway didto sa yuta nga wala nimo mailhi kay sa akong kasuko ang kalayo nahaling nga magdilaab hangtod sa kahangtoran.”

15O Ginoo, ikaw nasayod; hinumdomi ako ug duawa ako, ug ipanimalos ako sa mga naglutos kanako. Ayaw ako kuhaa diha sa imong pagkamapailobon; hibaloi nga tungod ug alang kanimo, ako nag-antos sa kaulawan.

16Ang imong mga pulong nakaplagan, ug gikaon nako kini, ug ang imong mga pulong nahimong kalipay alang kanako ug kahimuot sa akong kasingkasing; kay ako gitawag pinaagi sa imong ngalan, O Ginoo, Dios sa mga panon.

17Ako wala molingkod kauban sa mga naghudyaka, ako wala maglipay; ako milingkod nga nag-inusara kay ang imong kamot diha ibabaw kanako, kay ako gipuno nimo sa kaligutgot.

18Ngano ba nga ang akong kasakit walay paghunong, ang akong samad walay kaayohan, nagdumili sa pagkaayo? Mahimo ba ikaw alang kanako nga sama sa usa ka malimbongon nga sapa, sama sa katubigan nga mohubas?

19Busa mao kini ang giingon sa Ginoo: “Kon mobalik ikaw kanako, ipahiuli ko ikaw, ug magtindog ikaw sa akong atubangan. Kon imong litokon ang bililhon, ug dili ang walay pulos, mahimo ikaw ingon nga akong baba. Sila mobalik kanimo, apan ikaw dili mobalik ngadto kanila.

20Ug ikaw akong buhaton alang niining katawhan ingon nga usa ka lig-on nga paril nga bronsi; sila makig-away batok kanimo, apan sila dili makadaog kanimo, kay ako mag-uban kanimo aron sa pagluwas kanimo ug sa pagpalingkawas kanimo, nag-ingon ang Ginoo.

21Pagawason ko ikaw gikan sa kamot sa mga daotan, ug lukaton ko ikaw gikan sa kamot sa mga tawong bangis.”

← Chapter 14 Chapter 16 →