Daniel 4

cebuano-2011

1Si Hari Nabucodonosor, alang sa tanang mga katawhan, mga nasod, ug mga pinulongan nga nagpuyo sa tibuok nga yuta: Ang kalinaw modagaya unta kaninyo!

2Daw maayo alang kanako ang pagpadayag sa mga ilhanan ug sa mga kahibulongan nga gibuhat sa Labing Halangdon nga Dios nganhi kanako.

3Pagkadagko sa iyang mga ilhanan, pagkagamhanan sa iyang mga kahibulongan! Ang iyang gingharian walay kataposan nga gingharian, ug ang iyang paghari gikan sa kaliwatan hangtod sa laing kaliwatan.

4Ako, si Nabucodonosor, malinawon sa akong balay ug nagmauswagon sa akong palasyo.

5Aduna akoy damgo nga nakapahadlok kanako. Sa naghigda ako sa higdaanan, ang mga paghanduraw ug mga panan-awon sa akong ulo nakapalisang kanako.

6Busa ako naghimo ug usa ka sugo nga ang tanang mga maalamong tawo sa Babilonia dad-on sa akong atubangan, aron ipadayag nila kanako ang hubad sa damgo.

7Unya miabot ang mga tigsalamangka, ang mga tigpanglamat, ang mga Caldeanhon, ug ang mga tigpanagna pinaagi sa mga bituon ug akong gisugilon kanila ang damgo apan wala sila makapadayag kanako sa hubad niini.

8Sa kataposan si Daniel mianhi sa akong atubangan, siya nga ginganlan ug Beltesasar sunod sa ngalan sa akong dios ug kaniya anaa ang espiritu sa mga balaang dios, ug gisugilon nako kaniya ang damgo nga nag-ingon,

9“O Beltesasar, pangulo sa mga tigsalamangka, tungod kay ako nasayod nga ang espiritu sa mga balaang dios anaa kanimo ug walay tinago nga lisod alang kanimo, ania ang damgo nga akong nakita; sultihi ako sa hubad niini.

10Ang mga panan-awon sa akong ulo sa naghigda ako sa akong higdaanan mao kini: Akong nakita nga adunay usa ka kahoy taliwala sa yuta ug ang kahabogon niini taas kaayo.

11Ang kahoy mitubo ug nalig-on, ug ang tumoy niini miabot sa langit, ug kini makita hangtod sa kinatumyan sa tibuok yuta.

12Ang mga dahon niini matahom ug daghan ang mga bunga niini, ug diha niini ang pagkaon alang sa tanan. Ang mga mananap sa kapatagan nakapasilong sa ilalom niini, ug ang mga langgam sa kalangitan nagpuyo sa mga sanga niini, ug ang tanang unod gipakaon gikan niini.

13Nakita nako diha sa mga panan-awon sa akong ulo sa naghigda ako sa akong higdaanan, nga dihay usa ka tigbantay, usa nga balaan, nga mikunsad gikan sa langit.

14Siya misinggit ug kusog ug miingon: ‘Putla ang kahoy ug pamutla ang mga sanga niini, laksia ang mga dahon niini ug kataga ang mga bunga. Papahawaa ang mga mananap gikan sa ilalom niini, ug ang mga langgam gikan sa mga sanga niini.

15Apan ibilin ang tuod sa mga gamot niini diha sa yuta, bugkosi ug usa ka pikit nga puthaw ug bronsi, taliwala sa humok nga balili sa kapatagan. Ipahumod kini sa yamog sa langit ug ang iyang bahin ipauban sa mananap diha sa sagbot sa yuta.

16Mausab ang iyang hunahuna gikan sa hunahuna sa tawo ug makabaton ug hunahuna sa usa ka mananap ug palabya ang pito ka panahon diha kaniya.

17Ang hukom gihimo pinaagi sa mando sa mga tigbantay, ang hukom pinaagi sa pulong sa mga balaan, sa tuyo nga ang mga buhi mahibalo nga ang Labing Halangdon maoy nagdumala sa gingharian sa mga tawo ug naghatag niini ngadto kang bisan kinsa nga buot niyang hatagan ug nagpahiluna diha niini sa labing ubos sa mga tawo.’

18Ako si Hari Nabucodonosor, nakakita niining damgoha. Ug ikaw, O Beltesasar, ipadayag ang hubad niini, tungod kay ang tanang mga maalamong tawo dili makahimo sa pagpadayag kanako sa hubad, apan ikaw makahimo kay ang espiritu sa balaan nga mga dios anaa kanimo.”

19Unya si Daniel, nga ang ngalan mao si Beltesasar, nalisang sa makadiyot, ug ang iyang mga hunahuna nakapakuyaw kaniya. Ang hari miingon, “Beltesasar, ayaw tugoti nga ang damgo o ang hubad makapakuyaw kanimo.” Si Beltesasar mitubag, “Agalon ko, hinaot nga ang damgo mahimo unta nga alang kanila nga nagdumot kanimo ug ang hubad niini alang sa imong mga kaaway!

20Ang kahoy nga imong nakita nga mitubo ug nalig-on nga ang tumoy niini miabot sa langit ug makita kini sa kinatumyan sa tibuok yuta,

21nga ang mga dahon niini matahom ug ang bunga niini daghan ug diha niini ang pagkaon alang sa tanan, sa ilalom niini ang mga mananap sa kapatagan nagpasilong ug diin diha sa mga sanga ang mga langgam sa kalangitan nagpuyo,

22ikaw kini, O hari, mao ang mitubo ug nalig-on. Ang imong pagkagamhanan mitubo ug miabot sa langit ug ang imong paghari ngadto sa kinatumyan sa yuta.

23Ug ingon nga ang hari nakakita ug usa ka tigbantay, usa nga balaan, nga mikunsad gikan sa langit ug miingon, ‘Putla ang kahoy ug laglaga kini apan ibilin ang tuod sa mga gamot niini diha sa yuta, bugkosi ug usa ka pikit nga puthaw ug bronsi, sa humok nga sagbot sa kapatagan ug ipahumod kini sa yamog sa langit ug ang iyang bahin ipauban sa mga mananap sa kapatagan, hangtod nga molabay kaniya ang pito ka panahon.’

24Mao kini ang hubad, O hari: Kini mando sa Labing Halangdon nga midangat sa akong agalon nga hari,

25nga ikaw abogon gikan sa mga tawo, ug ang imong puluy-anan uban sa mga mananap sa kapatagan. Ikaw mapugos sa pagkaon ug sagbot sama sa mga baka, ug mahumod ikaw sa yamog sa langit, ug pito ka panahon nga molabay kini kanimo, hangtod nga mahibalo ikaw nga ang Labing Halangdon mao ang naghari sa gingharian sa mga tawo ug naghatag niini ngadto kang bisan kinsa nga buot niyang hatagan.

26Ug ingon nga kini gisugo nga ipabilin ang tuod sa mga gamot sa kahoy, ang imong gingharian masiguro gayod kanimo sukad sa panahon nga ikaw mahibalo nga ang langit maoy naghari.

27Busa, O hari, dawaton unta nimo ang akong tambag, bugtoa ang imong mga sala pinaagi sa paghimo sa pagkamatarong, ug ang imong mga pagkadaotan pinaagi sa pagpakita ug kaluoy sa mga dinaogdaog, aron nga basin ug adunay paglugway sa imong kalinaw.”

28Kining tanan midangat kang Hari Nabucodonosor.

29Sa kataposan sa napulo ug duha ka bulan, siya naglakaw didto sa atop sa harianong palasyo sa Babilonia

30ug ang hari miingon, “Dili ba kini mao ang bantogang Babilonia nga akong gitukod ingon nga harianong puluy-anan pinaagi sa akong dakong gahom ug alang sa dungog sa akong pagkahalangdon?”

31Samtang ang mga pulong diha pa sa baba sa hari, dihay tingog nga gikan sa langit, “O Hari Nabucodonosor, nganha kanimo kini gisulti: Ang gingharian mipalayo kanimo.

32Ikaw abogon gikan sa mga tawo ug ang imong puluy-anan uban sa mga mananap sa kapatagan ug ikaw mapugos sa pagkaon sa sagbot sama sa baka, ug pito ka panahon ang molabay kanimo hangtod nga mahibalo ikaw nga ang Labing Halangdon mao ang naghari sa gingharian sa mga tawo, ug naghatag niini ngadto kang bisan kinsa nga buot niyang hatagan.”

33Ang maong pulong natuman dayon diha kang Nabucodonosor. Siya giabog gikan sa mga tawo, ug mikaon sa mga sagbot sama sa baka ug ang iyang lawas nahumod sa yamog sa langit, hangtod nga ang iyang buhok mitubo sama ka taas sa mga balhibo sa mga agila ug ang iyang mga kuko sama sa mga kuko sa mga langgam.

34Sa kataposan sa mga adlaw, ako, si Nabucodonosor miyahat sa akong mga mata ngadto sa langit ug ang akong salabotan nahiuli kanako. Akong gihimaya ang Labing Halangdon ug gidayeg ug gipasidunggan siya nga buhi hangtod sa kahangtoran, kay ang iyang paghari walay kataposan nga paggahom, ug ang iyang gingharian naglungtad gikan sa kaliwatan ngadto sa laing kaliwatan.

35Ang tanang nagpuyo sa yuta giisip nga walay bili, ug siya nagbuhat sumala sa iyang kabubut-on diha sa panon sa langit ug taliwala sa mga nagpuyo sa yuta; ug walay makapugong sa iyang kamot o makaingon kaniya, “Unsa ang imong gibuhat?”

36Sa samang panahon ang akong salabotan nahiuli kanako, ug alang sa himaya sa akong gingharian, ang akong pagkahalangdon ug katahom nahiuli kanako. Ang akong mga magtatambag ug ang akong mga kadagkoan nangita kanako, ug ako nalig-on sa akong gingharian, ug sa gihapon ang labaw pa nga kabantogan gidugang kanako.

37Karon ako, si Nabucodonosor, nagdayeg ug nagbayaw ug nagpasidungog sa Hari sa langit, kay ang tanan niyang mga buhat husto ug ang iyang mga pamaagi matarong ug kadtong naglakaw diha sa pagpagarbo iyang ipaubos.

← Chapter 3 Chapter 5 →