Psalms 7

cebuano-1999

1O Ginoo nga akong Dios, kanimo ako modangop aron imong panalipdan. Luwasa ako ug ilikay sa naglutos kanako

2kay tingali unyag ila akong guyoron ug kuniskunison, sama sa himoon sa usa ka liyon ug walay makaluwas kanako.

3O Ginoo nga akong Dios, kon nakasala man ako,

4kon gibaslan ko mag daotan ang maayong binuhatan sa akong higala, ug sa walay katarongan gidaugdaog ko ang akong kaaway,

5nan, ipagukod ako ug ipadakop kanila, aron patyon ug biyaang magbuy-od sa yuta.

6Sa imong kasuko panimasli, O Ginoo, ang kapintas sa akong mga kaaway! Lihok na, O Dios ko, ug tabangi ako, kay kaangayan man ang imong gipangita.

7Busa tigoma, ang tanang katawhan libot kanimo, ug gikan sa imong trono sa langit harii sila.

8Ikaw, O Ginoo, ang maghuhukom sa tanang katawhan. Ipakanaog ang imong hukom dapig kanako, O Ginoo, sumala sa akong pagkamatarong ug sa akong kaligdong.

9Hunonga ang binuhatan sa mga tawong daotan, ug gantihi ang mga maayo kay Dios ka nga matarong ug nasayod sa hunahuna ug sa tinguha sa mga tawo.

10Ang Dios akong tigpanalipod; luwason niya ang mga matarong.

11Ang Dios matarong nga maghuhukom ug kanunayng nagsilot sa mga daotan.

12Kon ang mga tawo dili maghinulsol, bairon sa Dios ang iyang espada. Ang pana niya iyang giandam ug gibingat.

13Giandam na niya ang iyang mga hinagiban nga lantip kaayo. Ang nagdilaab nga udyong iya nang gitaod sa iyang pana.

14Ang tawong daotan naghunahunag daotan; naglaraw ug kasamok ug nagsultig mga bakak.

15Nagkalot siyag gahong apan siya hinuoy naunay pagkahulog!

16Maunay siya sa iyang kadaotan ug mahiagom sa iyang kabangis.

17Pasalamatan ko ang Ginoo tungod sa iyang pagkamatarong; awitan kog mga pagdayeg ang ngalan sa Ginoo nga Labing Halangdon.

← Chapter 6 Chapter 8 →