Psalms 109

cebuano-1999

1Nagdayeg ako kanimo O Dios, ayaw pagpakahilom!

2Gipasipad-an ako sa mga tawong daotan ug bakakon; nagsulti silag mga bakak batok kanako.

3Puno sa kasilag ang ilang gipanulti bisag wala silay katarongan.

4Gidumtan nila ako bisag gihigugma ko sila ug bisan ug nag-ampo ako alang kanila.

5Gibaslan nilag daotan ang maayo ug gitugbangag kasilag ang akong gugma.

6Pagpilig tawong daotan aron maoy maghukom sa akong kaaway, ug himoa nga usa sa iyang mga kaaway maoy mokiha kaniya.

7Husayon unta siya ug mapamatud-ang sad-an, ug bisan ang iyang pangaliyupo isipon unta nga sala!

8Matapos unta pagdali ang iyang kinabuhi, ug pulihan siyag laing tawo sa iyang katungdanan!

9Mailo unta ang iyang mga anak ug mabiyuda unta ang iyang asawa!

10Mahimo untang makililimos ug maglatagaw ang iyang mga anak ug papahawaon gikan sa mga balongbalong nga ilang gipuy-an!

11Sakmiton unta sa iyang nautangan ang tanan niyang kabtangan ug kuhaon sa mga langyaw ang tanan nga iyang gihagoan.

12Wala untay maluoy kaniya ug wala untay moatiman sa iyang mga anak nga nailo.

13Mangamatay unta ang tanan niyang kaliwat, ug kalimtan ang iyang ngalan sa sunod nga mga kaliwatan.

14Hinumdoman unta sa Ginoo ang daotang binuhatan sa iyang mga katigulangan, ug dili unta pasayloon ang mga sala sa iyang inahan.

15Hinumdoman unta kanunay sa Ginoo ang ilang mga sala, apan sila mismo kalimtan sa hingpit!

16Kanang tawhana wala gayod mobatig kaluoy; gilutos hinuon niya ug gipatay ang mga kabos, mga timawa ug ang mga walay kapaingnan.

17Gusto siyang manunglo busa tunglohon usab unta siya! Nagdumili siya pagpanalangin busa wala usab untay manalangin kaniya!

18Manunglo siya sa samang kasayon sa pagsul-ob niyag bisti; sama sa tubig, motuhop unta kaniya ang iyang mga tunglo ug motuhop sa iyang kabukogan daw lana.

19Tabonan unta siya niini ingon sa bisti, ug likosan siya niini kanunay sama sa bakos.

20Ingnon unta niini ang pagsilot sa Ginoo sa akong mga kaaway nga nagsultig labihan kadaotan batok kanako.

21Apan, O Ginoo nga akong Dios, tabangi ako sumala sa imong gisaad, ug luwasa ako tungod sa kaayo sa imong gugma.

22Kabos ako ug timawa ug gisakitan ako sa kinahiladman sa akong kasingkasing.

23Hapit na ako mahanaw, sama sa anino sa kahapunon; gipadpad ako sama sa dulon.

24Wala nay umoy ang akong mga tuhod tungod sa kagutom; niwang ug luya na ako kaayo.

25Inigtan-aw sa mga tawo kanako, bugalbugalan nila ako ug maglingolingo sila sa pagyubit kanako.

26Tabangi ako, O Ginoo nga akong Dios; luwasa ako tungod sa imong gugma nga walay paglubad!

27Ipaila sa akong mga kaaway nga ikaw ang nagluwas kanako, O Ginoo.

28Tunglohon tingali ako nila apan panalanginan mo ako. Mabuntog unta ang mga naglutos kanako ug magmalipayon unta ako nga imong sulugoon.

29Kaulawan unta ang akong mga kaaway ug maputos sila sa ilang kaulaw sama sa bisti.

30Isinggit ko ang akong pagpasalamat ngadto sa Ginoo; daygon ko siya diha sa tigom sa katawhan

31kay iya mang gilabanan ang mga kabos aron pagluwas kanila gikan sa naghukom kanila sa kamatayon.

← Chapter 108 Chapter 110 →