Proverbs 16

cebuano-1999

1Ang tawo maghimog mga laraw, apan ang Ginoo maoy magbuot sa tanan.

2Ang tawo maghunahuna nga husto ang tanan niyang gibuhat, apan ang Ginoo maoy maghukom niini.

3Itugyan sa Ginoo ang imong mga laraw ug molampos ka sa pagtuman niini.

4Ang tanang gihimo sa Ginoo may katuyoan, ug kalaglagan ang sangpotan sa tawong daotan.

5Gikasilagan sa Ginoo ang garboso; ang maong tawo silotan gayod.

6Pinaagi sa dili mopakyas nga pagkamatinud-anon, ang sala pasayloon; kahadloki ug tahora ang Ginoo ug walay daotan nga mahitabo kanimo.

7Kon ang imong pagkinabuhi nakapahimuot sa Ginoo, bisan ang imong mga kaaway mahimo nimong higala.

8Mas maayo ang diyutayng bahandi nga nabatonan sa matarong nga paagi kay sa daghan nga nakuha pinaagi sa limbong.

9Ikaw ang maglaraw, apan ang Ginoo maoy maggiya kanimo sa imong pagbuhat niini.

10Ang gahom sa hari gikan sa Dios ug husto kanunay ang iyang hukom.

11Gusto sa Ginoo ang husto nga timbangan ug sukdanan ug ang tanang pagbaligya mahisubay sa kaangayan.

12Ang mga hari dili makatugot sa buhat nga daotan, kay ang hustisya mao may maghatag ug kalig-on sa usa ka pamunoan.

13Ang hari buot mamati sa kamatuoran ug kahimut-an niya ang tawong magsulti sa matuod.

14Kon masuko ang hari, lagmit nga may patyon siya; ang maalamon maningkamot sa paglipay kaniya.

15Ang pag-uyon gikan sa hari, nahisama sa panganod nga nagdalag ulan sa tingpugas ug naghatag kinig kinabuhi.

16Mas maayo pa kaayong batonan ang kaalam ug kahibalo kay sa plata ug bulawan.

17Ang tawong but-an mosubay sa dalan nga layo sa daotan, busa pagmatngon sa imong padulngan aron dili mamiligro ang imong kinabuhi.

18Ang garbo mosangpot sa kalaglagan, ug ang pagkamapahitas-on ngadto sa pagkapukan.

19Mas maayo pa nga magmapaubsanon uban sa mga kabos, kay sa pagpakig-ambit sa mga inagaw sa mga mapahitas-on.

20Matngoni ang gitudlo kanimo ug magmalampuson ka; salig sa Ginoo ug magmalipayon ka.

21Ang maalamon ug hingkod maila tungod sa iyang panabot; ang pinahiluna niyang pagpanulti magdugang sa iyang gahom sa pagdani sa mga tawo.

22Ang kaalam maoy tinubdan sa kinabuhi alang sa mga maalamon, apan ang pagtudlo sa mga hungog maoy pag-usik sa panahon.

23Ang maalamon maghunahuna sa dili pa siya mosulti busa makadani gayod ang iyang isulti.

24Ang malumong mga pulong sama sa dugos, tam-is ug makaayo sa panglawas.

25Usahay ang gituohan mo nga hustong dalan mosangko diay sa kamatayon.

26Tungod sa tinguha niya nga makakaon, ang mamumuo maghago pag-ayo.

27Ang tawong gusto sa daotan maglaraw gayod niini, ug bisan ang iyang pagpanulti makadaot.

28Ang mga daotan nagsabwag sa walay hinungdan nga mga tabi; naghaling silag kasamok ug nagbungkag sa panaghigalaay.

29Ang tawong bangis molimbong sa iyang mga higala ug modaldal kanila ngadto sa katalagman.

30Pagbantay sa mga tawo nga mongisi ug mokidhat kanimo kay daotan silag laraw.

31Ang buhok nga ubanon na tungod sa katigulang maoy usa ka matahom nga korona ug ganti sa matarong nga kinabuhi.

32Mas maayo ang mapailubon kay sa gamhanan. Mas maayo ang makapugong sa kaugalingon kay sa naghari sa siyudad.

33Magripa ang mga tawo aron masayran nila ang kabubut-on sa Dios, apan ang Ginoo ray magbuot sa tubag.

← Chapter 15 Chapter 17 →