Isaiah 51

cebuano-1999

1Ang Ginoo miingon, “Pamati kanako, kamo nga buot maluwas ug nagpakitabang kanako; tan-aw sa bato diin didto kamo sapsapa ug sa yuta diin didto kamo kubkoba.

2Hunahunaa ang inyong amahan nga si Abraham ug si Sara nga inyong inahan. Gitawag ko si Abraham sa dihang wala pa siyay anak ug gipanalanginan ko siya ug gipasanay.

3“Kay lipayon sa Ginoo ang Sion; lipayon niya ang tanang dapit niini nga nagun-ob, ug himoong sama sa Eden ang kamingawan niini, ug ang diserto niya mahisama sa tanaman sa Ginoo. Magmaya sila ug maglipay, magpasalamat ug mag-awit alang kaniya.

4“Pamati kanako, akong katawhan, ug patalinghog kanako, akong nasod; ihatag ko ang usa ka balaod, ug ang akong hustisya mahimong kahayag ngadto sa kanasoran.

5Modali ako pag-anha ug luwason ko ang mga katawhan. Ako mismo ang magmando kanila, ug maglaom kanako ang kapuloan, ug mosalig sila kanako.

6Hangad sa kalangitan, ug tan-awa ang kalibotan, kay mahanaw ang kalangitan sama sa aso, ug madunot ang kalibotan sama sa bisti, ug mangamatay ang mga nagpuyo niini sama sa mga tagnok. Apan ang kaluwasan nga akong ihatag molungtad hangtod sa hangtod ug dili gayod kini matapos.

7“Pamati kanako, kamo nga nasayod unsay matarong, katawhan nga nagmahal sa akong balaod; ayaw kahadloki ang pagtamay sa katawhan ug ayaw ikaguol ang ilang pagbiaybiay.

8Kan-on sila sa anunugba sama sa bisti, ug kutkuton sila sa ulod sama sa panapton gikan sa balhibo sa karnero; apan ang kaluwasan nga akong ihatag molungtad hangtod sa hangtod, ug alang kini sa tanang kaliwatan.”

9Pagmata na, O Ginoo, ug tabangi kami. Gamita ang imong gahom ug luwasa kami sama sa gibuhat mo kaniadto. Dili ba ikaw maoy nagtagodtagod sa dragon nga si Rahab?

10Dili ba ikaw man maoy nagpahubas sa dagat, ug naghimog dalan latas sa katubigan, aron paghimog agianan alang sa mga linuwas?

11Ug mamauli ang mga tinubos sa Ginoo ug mag-awit sila nga moadto sa Jerusalem; mahulagway sa ilang nawong ang kalipay nga walay kataposan. Makabaton silag kalipay ug pagmaya, ug mahanaw na ang kaguol ug ang panghupaw.

12Ang Ginoo miingon, “Ako mao ang naghatag kaninyog kaisog, busa ayaw kamo kahadlok sa tawo nga mamatay ra sama sa mga sagbot.

13Nalimot kamo sa Ginoo nga inyong Magbubuhat nga maoy naghikyad sa kalangitan, ug nagpahimutang sa sukaranan sa kalibotan. Nganong mahadlok man kamo sa kapungot sa nagdaugdaog kaninyo ug buot mopatay kaninyo? Hain na man ang iyang kapungot?

14Ang dinakpan buhian sa walay langan; dili siya mamatay ug dili moadto sa kahiladman; dili usab siya mawad-an ug pagkaon.

15“Kay ako mao ang Ginoo nga inyong Dios, nga maoy mokutaw sa dagat ug mopadahunog sa mga balod niini, ang Ginoo nga Labing Gamhanan maoy akong ngalan.

16Gibutang ko ang akong mga pulong diha sa inyong baba, ug gitagoan ko kamo diha sa landong sa akong kamot; gihikyad ko ang kalangitan ug gipahimutang ko ang sukaranan sa kalibotan, ug miingon ako sa Jerusalem, ‘Ikaw mao ang akong katawhan.’”

17Mata na! Bangon na, O Jerusalem! Ikaw nga nakainom sa bino sa silot sa Ginoo nga iyang gipainom kanimo tungod sa iyang kasuko, ug gititi mo kini ug nagsusapinday ka sa kahubog.

18Walay usa sa imong mga lumolupyo nga makagiya kanimo; walay usa kanila nga makaagak kanimo.

19Nahitabo kanimo kining duha ka butang: nadaot sa gubat ang imong yuta, ug nag-antos sa gutom ang imong katawhan, apan wala gayoy naluoy kanimo.

20Gipanguyapan ang imong katawhan; nagbuy-od sila sa eskina sa kadalanan sama sa lagsaw nga nabihag; nahiagom sila pag-ayo sa kaligutgot sa Ginoo, sa kastigo sa inyong Dios.

21Busa pamati niini, ikaw nga nag-antos ug nahubog apan dili sa bino.

22Mao kini ang giingon sa Ginoo, ang Ginoo nga imong Dios nga maoy nanalipod sa iyang katawhan: “Gikuha ko na sa imong kamot ang kupa nga gihatag ko kanimo, ug dili ka na makainom sa bino nga nakapahubog kanimo.

23Ibutang ko kini sa kamot sa mga nagsakit kanimo nga miingon kanimo, ‘Hapa aron tumban ka namo sama sa lapok,’” ug mitamaktamak sa imong likod nga daw yuta nga ilang agianan.

← Chapter 50 Chapter 52 →