Ecclesiastes 7

cebuano-1999

1Ang maayong dungog mas maayo pa kay sa mahalon nga pahumot; ang adlaw sa imong pagkamatay mas maayo pa kay sa adlaw sa imong pagkahimugso.

2Mas maayo pa ang pag-adto sa balay nga nagbangotan kay sa pag-adto sa balay nga nagkombira, kay ang mga buhi kinahanglan magpahinumdom kanunay sa ilang kaugalingon nga ang kamatayon naghulat kanatong tanan.

3Ang kasub-anan mas maayo pa kay sa katawa; makasubo man kini sa imong panagway apan sa kasingkasing makalipay.

4Buangbuang ang tawo nga maghunahuna sa kalipay. Ang maalamon naghunahuna sa kamatayon.

5Mas maayo pa nga badlongon ka sa maalamon kay sa daygon ka sa buangbuang.

6Ang katawa sa buangbuang sama sa sampinit nga nagpitipiti sa kalayo. Kini walay kapuslanan.

7Kon ang maalamon motuis sa kamatuoran mahimo siyang buangbuang. Ang pagdawat ug suborno makadaot sa pagkatawo.

8Mas maayo pa kon matapos na ang usa ka butang kay sa magsugod pa kini. Ang pailob mas maayo kay sa garbo.

9Ayaw patuyangi ang imong kasuko; binuang ang paghambin ug kayugot.

10Ayaw gayod pagpangutana, “Ngano man nga ang atong pagkabutang kaniadto mas maayo man kay sa karon?” Dili maalamon ang maong pangutana.

11Ang tawo kinahanglan nga magmaalamon; sama kini kamaayo sa pagdawat ug kabilin

12ug makahatag kini kanimog dakong kasigurohan sama sa ikahatag sa salapi. Ang kaalam maglikay kanimo sa kadaot— mao kini ang nakaayo sa kahibalo.

13Palandonga ang buhat sa Dios. Makatul-id ba ang tawo sa gihimo sa Dios nga baliko?

14Kon maayo ang imong kahimtang, pagmalipayon; inig-abot sa kasamok hinumdomi lamang kini: nagpadala ang Dios sa kalipay ug sa kasamok, dili ka gayod masayod unsa ang sunod nga mahitabo.

15Walay kapuslanan ang akong kinabuhi apan diha niini nakita ko ang tanang butang. Adunay sayong mamatay bisag maayo siyang tawo, ug aduna usay taas ug kinabuhi bisag daotan siya.

16Busa ayaw paghinobra sa imong pagkamatarong, ug ayaw usab paghinobra sa imong pagkamaalamon— nganong daoton mo man ang imong kaugalingon?

17Apan ayaw usab paghinobra sa imong pagkadaotan, ug ayaw usab paghinobra sa imong pagbinuang. Dili kinahanglang mamatay ka sa dili pa nimo panahon.

18Ayaw paghinobra sa bisan hain niini; magmalampuson ka kon magbaton kag pagtahod sa Dios.

19Dako ang mahimo sa kaalam alang sa tawo, kay sa mahimo sa napulo ka pangulo alang sa usa ka siyudad.

20Dinhi sa kalibotan walay tawo nga nagbuhat kanunay ug matarong ug dili gayod masayop.

21Ayaw tagda ang tanan nga isulti sa mga tawo— tingali unyag mabati mo ang imong ulipon nga magtunglo kanimo.

22Nasayod ka nga ikaw usab kadaghan makatunglo sa uban.

23Gigamit ko ang akong kaalam pagsulay niining tanan. Naninguha ako nga mahimong maalamon apan wala ko gayod kini makab-ot.

24Unsaon man pagkasayod sa tawo kon unsa ang kahulogan sa kinabuhi? Lisod tukibon ug lisod sabton kining butanga.

25Apan gigamit ko ang akong panahon alang sa kaalam ug pagtuon; gipangita ko ang kaalam ug ang tubag sa akong mga pangutana, ug gitun-an ko unsa ka daotan ug unsa ka walay kapuslanan ang binuang.

26Nakaplagan ko ang labaw pa kapait kay sa kamatayon—ang babaye. Ang gugma nga iyang itanyag mobitik kanimo sama sa lit-ag o baling, ug ang mga bukton nga iyang igakos kanimo mogunit kanimo sama sa kadena. Ang makasasala madakpan sa babaye, apan ang nagpahimuot sa Dios makaikyas.

27Oo, miingon ang maalam, sa hinayhinay nasabtan ko kini samtang nangita ako ug mga tubag.

28Gipangita ko ang dugang pang mga tubag apan wala na akoy nakit-an. Nakaplagan ko ang usa ka lalaki nga angay kong tahoron diha sa usa ka libo, apan wala gayoy bisan usa na lang ka babaye.

29Mao ra gayod kini ang akong nakat-onan: gihimo kita sa Dios nga yano apan gilisudlisod nato ang atong kaugalingon.

← Chapter 6 Chapter 8 →